จากไกลพันลี้

besideU

ตำนานเล่าขาน แต่หมอกไออำพลาง บทรักหวานเลือนลาง


เธออาจไม่รู้ นั่นหาใช่สายลม เสียงนั้นฉันเอง อาวรรักพราก



ใครกันหนอ ช่างใจร้าย เปิดหน้าต่างรับลม พัดฝันกระจาย


วานวานจางหาย วันพรุ่งนี้ยิ่งบอบบางดั่งปีกจักจั่น


ฉันเองที่ส่งเธอ จากไกลพันลี้ ฉันเข้าใจ ใยเธอกลับไม่เคยแม้ตัดพ้อ


ยุคสมัยอันไร้ความหวังนี้เอง ไม่อาจรั้งรักแท้แต่ห่างไกล


ฉันได้แต่ถามฝัน ณ ขอบฟ้าไกลสุดใจ เธอยังอยู่ใช่ไหม


หากนั่นคือเสียงเพลง ใช่เธอหรือเปล่า ได้แต่ฝันได้แต่คอย จวบจนวันสุดท้าย



หากนั่นคือเสียงร่ำไห้ ฉันค้นฉันหา สุดท้ายเอื้อมคว้าเพียงปลายฝัน


ไกลสุดภูคือริมฟ้า น้ำตาฟ้าโศกแต้มระเบียงบุปผา เคียงข้างหงอกชรา


หากนั่นคือเสียงร่ำไห้ ฉันค้นฉันหา สุดท้ายเอื้อมคว้าเพียงปลายฝัน

ไกลสุดภูคือริมฟ้า น้ำตาฟ้าโศกเต็มระเบียงบุปผา ฉันยังรอเธอไม่เคยเปลี่ยน


ฉันรับรู้ รักจากเธอบริสุทธิ์เพียงใด ดังหยาดเพชรประกาย ส่องผ่านธุลีฝุ่นหมอง


เธอมากับสายฝน แปรน้ำตาเป็นบทกวี ฉันขับขานรินรดกาลเวลา


ภาพเรือลำน้อยวาดผ่านสระปทุม ยังคงติดตา ต่างเพียงวันนี้ฉันอยู่เดียวดาย


วันดอกไม้บานเธอเคยรำพันหรือเพียงคำปลอบ ปานน้ำตารอวันระเหยหาย


หากนั่นคือเสียงเพลง ใช่เธอหรือเปล่า ได้แต่ฝันได้แต่คอย จวบจนวันสุดท้าย