ลมฝนโปรยปรายท้ายหนาว ปลุกด้าวปลุกดินหินผา
ชีวิตอิดโรยอ่อนล้า ให้พากันตื่นฟื้นตน
ฝนหลงฤดูคราใด เตือนใจให้หวังหลังฝน
หลงทิศผิดทางกังวล อับจนอยู่ไยใจงาม
งามคิดงามฝันมั่นหมาย ท้าทายทุกกล้าฝ่าข้าม
ทุกวิริยะพยายาม งดงามกว่าฤกษ์เบิกชัย
ฝนเกิดจากดินสู่ฟ้า แล้วกลับลงมาดินใหม่
ฝนบอกความจริงสิ่งใด ฝนให้ความหมายใครรู้
บันทึกอนุทินดินฟ้า เผยโลกแก่ตาทุกคู่
เสาะหาค่าแห่งฤดู เป็นอยู่เช่นนั้นนานแล้ว
เม็ดน้ำลำธารชีวิต คือภาระกิจหยาดแก้ว
สู่หวัง ถวิลถิ่นแนว สืบแวว ชีวาฟ้าดิน