กวีนักฝันปลอดฉันลักษณ์

ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ

.         มันเป็นอิสระ   อยู่นอกเหนือการบังคับ ควบคุม
ไร้กฏเกณฑ์ มาตรการ  สัมผัส และฉันทลักษณ์
อาจจะแปลกหน้าไปบ้าง  จนคนบางคนไม่รู้จักเลย
มีบางคนเข้ามาถามไถ่ เยาะเย้ย ถากถาง สบถ ดูถูกกวีฉัน
          น้ำเปล่าจืดชืด ไร้รสชาติ  แต่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต
หรือทุกๆวันมีใครบางคนกินแต่น้ำหวาน น้ำส้มโดยไม่กินน้ำเปล่า
ให้มันรู้ไป         ว่าคนๆนั้น        มีจริงอยู่ในโลก
เช่นกัน.........กลอนเปล่า   ก็เป็นเช่นนั้น..
          กวีเปล่าเสมือนความว่างเปล่าในขวดน้ำเปล่าที่ไม่มีน้ำเปล่า
จำเป็นต้องอาศัยจินตนาการ.......และความนึกคิดล้วนๆ..
บทกวี ของคนช่างฝันอย่างฉัน ประดุจดั่ง การเริ่มนับหนึ่ง
นักฝันอย่างฉัน ฝึกเขียนอยู่เนืองๆ อาจเป็นกวีบ้าง ไม่เป็นกวีบ้าง
          ความมุ่งมั่นสร้างสรรค์ กวีนิพนธ์....อย่างหิวกระหาย
กวีปลอดฉันทลักษณ์  คือ งานเขียนที่ฉันหลงรักที่สุด.......
เสน่ห์ บาดลึก สะท้อนตัวตนความคิดและความรู้สึกเป็นตัวเองอยู่เสมอ
แม้ร้อยกรองจะฝังรากลึก ผลกระทบต่อร้อยแก้วมักถูกกีดกัน สกัดกั้นขวาง
         สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้รูปแบบ  อันไม่ถูกยอมรับอย่างแท้จริง
ทว่า..ฉันยังเขียนหนังสือ...มิได้หวาดหวั่นในสิ่งดังกล่าว..
ฉันได้เลือกแล้วที่จะเป็นเช่นนั้น......อย่างชัดเจน ไม่มีเงื่อนไข
ฉันจะสร้างสรรค์กวีไร้ฉันทษณ์..ในรูปแบแผนของตัวเอง...
                                                  22 มกราคม 2550
.