27 กรกฎาคม 2552 16:57 น.
กิฟท์. ท่าตะโก
หัวใจ... หากเจ็บปร่า
น้ำตา... หากรินไหล
ข้างกาย... หากไม่มีใคร
ฉันจะปลอบใจ เธอเอง
20 กรกฎาคม 2552 09:59 น.
กิฟท์. ท่าตะโก
เฮ้ย เฮ้ยไตรรงค์เรานี้มีสีสาม
ขาวแดงน้ำเงินงามสง่าศรี
หากยังแยกแบ่งฝั่งกันอย่างนี้
ฤาจะเพลียกชาติพลีเป็นสีเลือด
เฮ้ย เฮ้ย
บทกลอนไทย
17 กรกฎาคม 2552 15:08 น.
กิฟท์. ท่าตะโก
ในเวลาสงบท้องฟ้าโปร่ง สว่างจ้าด้วยแสงตะวัน
ใครๆก็แลเห็นว่าเรายืนอยู่ที่ไหน
เวลาพายุกล้าฟ้าคนอง
ผงคลีฟุ้งตลบไปไนอากาศ ไม่เห็นตัวกัน
ต่อพายุสงบฟ้าสว่าง ใครๆก็จะเห็นอีกครั้งหนึ่งว่า
เรายืนอยู่ที่เดิมและจักอยู่ที่นั่น
กุหลาบ สายประดิษฐ์
15 กรกฎาคม 2552 09:15 น.
กิฟท์. ท่าตะโก
จะท่องไปต่างถิ่น
จะโบยบินกับความฝัน
จะถักทอสายสัมพันธ์
กับคนแปลกหน้านับพัน...แทนเธอ
14 กรกฎาคม 2552 10:19 น.
กิฟท์. ท่าตะโก
จับปากกาเขียนกลอนตอนบ่ายๆ
ตอบจดหมายสำนวนหวานอาจารย์นิ่ม
อันหวานอื่นหมื่นใดเคยได้ชิม
รสหวานนิ่มหวานนานเกินหวานใด
............................................
ยินมนต์เพลงฉบับสุดท้ายจดหมายรัก
คิดถึงนักวันพี่ยาร่วมปราศัย
แว่วเสียงเพลงหดหู่ชู้ทางใจ
แสนพิไลรำพรรณในวันเยี่ยน
...................................................
เมื่องไมซอร์วันนี้ฟ้าสีหมอง
หน้าพี่น้องหม่นไหม้เหมื่อนไร้เพื่อน
หวังหยาดหยดอัมฤทธิ์สกิดเตือน
อย่าลืมเพื่อนลืมน้องชาย เมืองปลายฟ้า
................................................
Pelican วันนี้ไม่มีนิ่ม
หน้าเปื้อนยิ้มใสใสไม่เห็นหน้า
คงจะลืม Bogardi แล้วพี่ยา
ไม่เห็นหน้าเห็นหนวดแสนปวดใจ
------------------
แล้ววันที่ฟ้าสีฟ้าก้อมาถึง
ใจมันซึ้งมันซ้านสะท้านไหว
เมื่อได้รับ ส.ค.ส. จากแดนไกล
คือคำพรจากพี่ชายเมืองทมิฬ
...........................................
ประหนึ่งหยาดน้ำค้างกระจ่างใส
หยดที่ก้นบึ่งใจให้ถวิน
ดังหมูดาวสุขสกาวไร้ราคิน
มิตรภาพยังไม่สิ้นในวันนี้
.............................................
เพราะสายฝันพันกันขอบฟ้าไกล
เลือดลูกไทยไม่เคยเศร้าหม่นหมองสี
แม้ฟ้ากว้างทางไกลไร้รวี
ต่างธานีก้อเหมือนอยู่ มาตุภูมิ
........................................
PS. ประสงค์จะให้บทกวี ฉายภาพแช่มชื่นของ
มิตรภาพในอดีต ให้สว่างใสในดวงตา
ประหนึ่งว่า มันยังกลุ่นอยู่ในใจ
กิฟท์ ท่าตะโก
Mysore City, India
หน้าส่วนตัว
1828
