7 มกราคม 2553 19:34 น.

คืนนี้..ชีวีนั้น

ตั ว เ ล็ ก

y1mI7ckG92dSh-tFM8W6G1BS_gf3RSSlMRI_-B-
ไปด้วยกันนะ
พี่มีธุระมาให้ช่วย
ใส่กระโปงยีนส์ตัวสวย
จับมือพี่ด้วยแต่โดยดี

นั่งเคียงข้างกันบนเบาะ
ทำหน้าฉอเลาะนอนตักพี่
จะกอดน้องไว้ทุกนาที
วันนี้เราจะไปเที่ยววัด

ดูสิ... ต้นไม้รายทาง
ริมหน้าต่าง จินตนาการแน่นขนัด
น้องคุยไม่พักเลยสักนัด
ขากรรไกรพี่ขัดเพราะหัวเราะ

แวะมินิมาร์ทข้างทาง
น้องถือสตางค์มาเดินเกาะ
ขอซื้อขนมได้ไหม เน๊าะ!
พี่ยิ้ม พี่เยาะ  เพราะเอ็นดู

ไปเถอะ เราไปต่อ
ลุงกับป้าคุยจ้อ รอเราอยู่
วัดท่าการ้อง  ลองไปดู
พี่เองก็ไม่รู้ ไม่เคยไป

เดินลงจากรถ
จ้องๆจดๆต้นไม้ใหญ่
หุ่นรูปปั้นเรียงรายสบายใจ
น้องทำหน้าสดใสใคร่อยากจับ

ขึ้นบันไดไปไหว้พระ
หอบสัมภาระไปพร้อมกับ
หัวใจศรัทธาพร้อมคำนับ
ในชะตาหยิบรับจับเรามา

ไหว้พระด้วยกันนะ
พี่จะขอพรให้น้องว่า
Nobody ยังมีตุ๊กตา
จงยักย้ายส่ายหน้าเต้นให้ดี

ไม่เสียทีที่ปลุกตุ๊กตา
จงย่างกรายซ้ายขวาเป็นเด็กดี


...................................................


P111060100.jpg				
5 มกราคม 2553 04:57 น.

บทกวี..ของตัวเอง

ตั ว เ ล็ ก

y1pv2Gkp3xDNfd2GOx1xX20xInR9jr6UVUufH0Or

จะรับ ไว้ไหม
		
หากความห่วงใย  ยังส่งข่าว		

จากฝั่งฟ้า ลมเห่ ทะเลดาว

ที่ยังมีเรื่องราว นับร้อยพัน



มิได้หวังให้ใครเชื่อ

กับอะไรที่ยังเหลือ ในความฝัน

เป็นตัวตนของใครคนไหนกัน

จะบอกเล่าคืนและวันที่ฉันเป็น



ว่า....ดวงตา

ยังมีภาพกาลเวลามาให้เห็น

ในสุข-ทุกข์ อาทร ร้อน หนาว เย็น

เมื่อเธอเป็นส่วนหนึ่งในภาพนั้น



ตัวหนังสือ

ก็เคยใช้หารือ คือเธอ-ฉัน

แม้ไม่มีรอยซ้ำ คำยืนยัน

มามัดความผูกพันวันพรุ่งนี้



ความทรงจำ

จะตระเตรียมถ้อยคำ ไว้ในที่...

ที่เรากลับมามองดู ก็รู้ดี

แม้เพียงเสี้ยวทบทวีทุกอณู



อากาศ...หายใจ

ก็คือโลกหนึ่งใบ ที่เราอยู่

หากว่างเปล่าไร้ความสุขทุกฤดู

ก็แทนการมีอยู่ของชีวิต



ในลมหนาว

ความเจ็บปวดรวดร้าวนั้นมีสิทธิ์

ฉันอาจยิ้มไม่บ่อย...เพียงน้อยนิด

เพราะยังใช้ความคิดกว่าหัวใจ



ว่ารากหญ้า

จะเหลือค่าอ่อนไหวอะไรได้

เมื่อยังยิ้มเก็บคำอยู่ร่ำไป

และไม่ใช่แห้งโหยหรือโรยรา



บนดิน

คงหวังแค่ได้ยินเสียงดอกหญ้า

ยามลมพัดลอยเลื่อนเพื่อเยือนมา

ยังตอบรับท้องฟ้าด้วยไมตรี



ความสุขอยู่ตรงไหน?

ที่เธอถามเพื่อรอให้ใครมาชี้

มองเถิด...และตรองดูให้รู้ดี

ว่าโลกใบนี้เป็นของเธอ



ตามแต่ปรารถนา

เมื่อยังหวังเยียวยามาเสนอ

อาจได้เห็นฟ้างามยามละเมอ

จาก-พบเจอ ที่ล้น ท้นดวงตา



เมื่อหยุดมอง

เห็นหรือไม่ว่าใจฟ้องหรือฝันหา

ในตัวเอง ชินหวานกาลเวลา

หรือยังรอรับยาแห่งอารมณ์



บทกวี

จริงหรือที่มีเพื่อเสพสม

นอกเหนือจากยอมรับคำติ-ชม

ยังจ่อมจมสู่ห้วงของปวงใคร



การรับรู้

ถ้าเคยดูถ้าเคยเป็นก็เห็นได้

อาจวันนี้ไม่วาดตามแต่ความใน

เพราะเหลือใจไว้เผื่อเพื่อตัวเอง


				
3 มกราคม 2553 12:01 น.

จรดปลายพู่กัน

ตั ว เ ล็ ก

สนามหญ้า อาคาร สะพานดาว
ก้อนเมฆสีขาว บอกเล่าเรื่องราว บนเรียวฟ้า
ว่า... โลกงดงาม ด้วยความรักเสมอมา
ดวงดอกไม้ กาลเวลายังคงเก็บมา   แนบใจ

ถึงเธอ  ต้นไม้แสนรัก
ท้องฟ้าสวยงามนัก  เธอว่าไหม
ปีกของฟ้ายังจับจ้อง ประคับประคอง ณ แดนไกล
เสียงนกร้องเพลงสดใส ได้ยินเหมือนกันไหม  อีกฝั่งฟ้า

ในแดดยามสาย
มีเรื่องราวมากมาย ให้เดินฝ่า
ทางม้าลาย เท้าขวาเท้าซ้าย ในสายตา
กระจกบานเลื่อนเคลื่อนมา   ได้เวลาเดินทาง

สวมรองเท้าคู่ใหม่
กระเป๋าสตางค์สีสดใส  ถูกวางไว้ริมหน้าต่าง
ลูกแซ๊กสีเหลือง 1 อัน เสียบไว้ใกล้แจกันสีจาง
เก็บกระเป๋าสะพายข้าง ก่อนออกเดินทางอีกครั้ง

จรดปลายพู่กัน
ละครความฝัน  วางไว้ในคืนวันความหลัง
จับมือเพื่อนขึ้นรถราง บอกทุกสิ่งทุกอย่างให้ฟัง
ว่าหนึ่งปีที่จากฝั่ง ควรระมัดระวังเสียงทะเล  

....................................................................				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟตั ว เ ล็ ก
Lovings  ตั ว เ ล็ ก เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟตั ว เ ล็ ก
Lovings  ตั ว เ ล็ ก เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟตั ว เ ล็ ก
Lovings  ตั ว เ ล็ ก เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงตั ว เ ล็ ก