8 มีนาคม 2550 14:04 น.
...นู๋ปลาน่ารัก...
ถ้าทางนี้ดาวกระพริบเมื่อไหร่
ฉัน...มั่น...ใจ
ว่าเธอก็ฝากความคิดถึงมาให้กันที่นี่
อบอุ่นเหลือเกินนะคนดี
แม้กายไกล...ใจใกล้กันทุกวินาที...
ทุกลมหายใจ
เธอร้องไห้เพื่อใครหรือป่าว
หรือเธอร้องเพราะเหงา...หมองหม่น
ยามที่เธอไม่มีใคร...หัวใจว้าวน
ขอฉันได้ไหมเป็นเพื่อนปลอบโยน
"หนึ่งคนของเธอ"
จดหมายทุกๆฉบับ
แม้จะเนิ่นนานนับคนดียังเห็นค่า
ซาบซึ้งเหลือเกินกับความรู้สึกที่มีเสมอมา
ฉ ัน ส ัญ ญ า
จะเขียนจดหมายแทนคำห่วงหา...ห่วงใย
กว่าที่เราจะพบเจอกัน
จดหมายที่เขียนไปนั้นคงเพิ่มขึ้นใช่ไหม
แน่นอน...ความอาทรย่อมทวีคูณเพิ่มมากมาย
ทุกๆตัวอักษรที่เขียนไป
สื่อความหมายจากใจ...ว่าคงเดิม
ก้อไม่รู้จะบอกยังไง
ว่าทุกอย่างที่ทำไปนั้นมีค่า
คำว่ารักที่ให้เธอก้อจริงใจพูดออกมา
ความห่วงหาต่างๆนาๆก้อเพื่อเธอ
สบตากันได้ไหมคนดี
เผื่อบางทีเธอจะได้รู้ถึงความรู้สึกที่มีบ้าง
แววตาของเราจะรวมกันแล้วเกิดพลัง
เธอจะได้รู้ว่าทุกๆอย่างฉันจริงจังกับเธอ
อยู่คนเดียวที่นี่ก้อเหว่ว้า
จากเธอมาคิดถึงเธอแทบบ้า...เลยรู้ไหม
หยิบรูปเธอขึ้นมาดู...ก้อทำให้ชื่นใจ
จะไปไหนเมื่อไหร่...ยิ่งคิดว่ามีเธออยู่ใกล้ๆทุกที
ขอโทษจิงๆนะคะทุกคนที่เค้าหายไปนาน....เลยไม่มีเวลามาโพสกลอนให้ทุกๆคนได้อ่านกัน...แต่ยังไงก้อขอโทษจิงๆนะคะ...อย่าลืมแสดงความคิดเห็นเมื่ออ่านจบแล้วนะคะ...ขอคุณค่ะ...ติ้งติ่งติ้งติ่ง ติ่งติงติ้งติ่ง(เสียงประชาสัมพันธ์)...
25 มกราคม 2550 11:49 น.
...นู๋ปลาน่ารัก...
และเมื่อเวลาจากต้องมาถึง
ความรู้สึกลึกซึ้งก็เริ่มหวั่นไหว
ยามเธอไกลหัวใจร้อนรน...รำพัน
ผิดที่เราเท่านั้นที่ไม่บอกความสำคัญแก่เธอ
เธอคงไม่คิดถึงฉันยามไกลตา
เพราะความสำคัญไม่มีค่าไม่ไมความหมาย
เป็นได้เพียงแค่เพื่อนทั่วไป
แต่เธอรู้ไหมเธอเป็นคนที่ใจผูกพัน
นั่งเหงาอยู่ตรงนี้
คุณคนดี...ก็เหงียบหาย
คิดถึงคุณ...คิดถึงมากมาย
อย่าปล่อยให้เหงาตาย...ทรมาน
ความรู้สึกล่องลอยไปไกล
คล้ายๆว่าจะตกหล่นอยู่แถวนั้น
รับทราบแล้วก็รีบมาละกัน
คนที่คิดถึงเธอจนตัวสั่น...กำลังรอ
อยู่ที่นี่คิดถึงเธอไม่ว่างเว้น
ก็ไม่เข้าใจตัวเองที่เป็นได้ถึงขนาดนี้
รู้ทั้งรู้ว่าเธอไม่คิดถึงหรือห่วงใยกัน
แต่ถ้าคิดถึงเธอแล้วมีความสุขนั้น...ฉันยอม
เมื่อเราอยู่ห่างไกล
ไม่อาจพบเจอกันได้ยามเหว่ว้า
อยากให้เธอมองดูดาวกระพริบที่ส่องแสงมา
ฉันฝากหัวใจที่ห่วงหาถึงเธอคนดี
...........................................(^o^).....................................................................
21 มกราคม 2550 15:41 น.
...นู๋ปลาน่ารัก...
คืนที่ดาวเหงา
ในความว่างป่าวมีเพียงฉัน
หมกมุ่นอยู่กับภาพครั้งเก่าที่เนิ่นนาน
ภาพที่ไม่อาจหวนใจให้มันกลับคืนมา
ภาพยังคงชัดเจน
เฉกเป็นคนที่มั่นคงไม่เคยไหวล้า
ทุกเรื่องราวฉันยังจำ...ฝังติดตา
และเธอคือคนที่หัวใจร่ำร้องว่า
คนๆนี้ยากเกินกว่า"จะลบลืม"
อะไรๆที่เป็นเธอ
ฉันไม่เคยปล่อยให้หายหนี
วันที่รู้สึกว่าหัวใจแห้งแล้งเต็มที
เธอเป็นหยดน้ำหยดเดียวที่ต่อ"ลมหายใจ"
เป็นอิทธิพลความรัก หรือป่าวหนอ
จึงได้แต่นั่งรอเขาอยู่หนักหนา
ไม่อยากให้โลกมันกว้างไม่อยากให้ใครบางคนต้องไกลตา
เพียงแค่คิดก็เหว่ว้าเละอาจมีน้ำตา...เพราะเหงาใจ
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ดึกๆดื่นๆก็นั่งซึมอย่อย่างนี้
กินไม่ได้นอนไม่หลับเป็นประจำทุกที
พอฟังๆเพลงนี้ยิ่งคิดถึงใครบางคนขึ้นมา
ประทับใจในตัวเธอมากๆ
เลยอยากชวนเธอเข้ามาร่วมฝัน
แต่ขอเวลาดูใจเธอไปนานๆก่อนละกัน
ถ้าเป๊กเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นลุย
ทำไมเราถึงไม่ดีอย่างนี้
ใกล้ชิดกับเธอมาเป็นปีๆก็เงียบอยู่ได้
ความรู้สึกที่มีต่อเธอก็ตั้งมากมาย
ไม่พูดไม่สนใจเฉยชาต่อกัน
........................................................................................................................
20 มกราคม 2550 13:51 น.
...นู๋ปลาน่ารัก...
ขอมีเธอซุกซ่อนไว้ในใจ
แอบผูกพันกับคนที่ไม่เคยคิดแบบฉัน
ทำได้เพียงแค่มองตามเธอไปวันๆ
แม้จะรักเธอฝ่ายเดียวเท่านั้น...ฉันก็ยินดี
ในค่ำคืนที่สายลมโชย
หัวใจโหยหาแต่ใครคนหนึ่ง
คนที่อยู่ไกลเกินกว่าใจจะเอื้อมถึง
คนที่ไม่เคยซึ้งกับคำว่า
"คิดถึงแทบขาดใจ"
ลมพัดมาแผ่วเบา
แต่ทำไมช่างปวดร้าว...แทบหมองไหม้
คิดถึงฉันคิดถึงเขาทำไม
หรือเพราะความรักที่ยึดเหนี่ยวไว้ให้เจ็บจม
ฉันเรียกเธอว่าความทรงจำ
เพราะนึกถึงเมื่อไหร่ก็ให้ยิ้มได้
ภาพทุกภาพยังชัดเจนจำติดใจ
ฉันมีความสุขมากรู้ไหมคนดี
ฉันมันก็แค่นี้
เป็นคนที่รู้สึกกับเธออย่างเงียบเหงา
ตบมือข้างเดียว...เสียงมันย่อมดังแค่เบาๆ
จะเอาอะไรกันเล่า...กับความว่างเปล่าของหัวใจ
อยากให้เธอรู้ว่ามีใจให้ตั้งนาน
แต่ความกลับมีอาการขึ้นมาได้
ก็แค่นี้...คนที่ไม่กล้าคว้าหัวใจ
คนที่ไม่กล้าขยับปากบอกออกไปว่า"รักเธอ"
บทกลอนไทย
19 มกราคม 2550 14:28 น.
...นู๋ปลาน่ารัก...
มาวันนี้โชคดีได้มีผัว
ทั้งที่เคยเสียตัวมากี่หน
มาวันนี้โชคดีมีผัวเป็นตัวตน
เป็นคนที่เท่าไหร่ไม่ได้จำ
ความรักไม่ไช่ข้อสอบ คำตอบไม่มีในหนังสือ ไม่อาจจะบอกด้วยลายมือ แต่คือความรูสึกของหัวใจ
ชักเอ๋ยชักว่าว
ชักเข้าชักออก
ชักในชักนอก
ชักอยากจะบอกว่ารักเธอ
นักเรียนดีเพราะครูด่า
ครูตายห่าเพราะด่านักเรียน
เราจึงมาโรงเรียนให้ครูด่า
ครูจะได้ตายห่ากันทั้งโรงเรียน
เมื่อคืนฝันสยองตีสองกว่า
ฝันไปว่านอนซบกับศพผี
นอนขึ้นอืดค้างตายมาหลายปี
เหมือนปิศาจอเวจีที่น่ากลัว
เหม็นซากศพ อบอวลไปทั่วห้อง
ไม่กล้ามองต้องคู้คด นอนหดหัว
ตกใจตื่นขนลุกซู่ ดูรอบตัว
เห็นชัวร์ ๆ เมียนอนตด สลดใจ
พอหน้าท้อง ของแม่ เริ่มป่องออก
พ่อก็บอก อยากให้ลูก เป็นดอกเตอร์
ย่าก็อยาก ให้หลานเป็น นายอำเภอ
แต่ต้องเก้อ หมอบอกแม่ แค่ลงพุง
สามสิบหกคืออกอันเซ็กซี่
ยี่สิบสี่คือเอวองค์โฉมเฉลา
สามสิบห้าคือบั้นท้ายร้ายไม่เบา
รวมกันเข้าเก้าสิบหกอายุเธอ
หน้าส่วนตัว
587
