20 เมษายน 2553 09:44 น.
** ม่านแก้ว **
ฝนปรายโปรย โรยหลั่ง ยังไพรพฤกษ์
ในรู้สึก ลึกล้ำ กับคำถาม
ระลอกฝน กระหน่ำ ฟ้าคำราม
วะวับวาม ยามฝน หล่นพรายพรู
ค่อยค่อยสาด สะบัด ซัดกระหน่ำ
ฟ้ายามค่ำ ครวญคราง กังวานหู
โอบพฤกษา เชยชิด ปิดประตู
ให้รับรู้ เรื่องราว ในคราวนี้
ไพรพนา มอดม้วย ช่วยซึมซับ
ชีวาลับ ดับลง ตรงวันที่......
สายฝนพรม ลมกร้าว ร้าวฤดี
จะร่วมเป็น สักขี สิ่งดีงาม
เยื่อไม้อ่อน ผลิช่อ ล้อลมร่าย
กระเซ็นสาย ถางถาก หากเย้ยหยาม
จะเติบโต ใต้หล้า ฟ้าสีคราม
จะไต่ถาม.....ทวงถึง.....หนึ่งราตรี
ไม้หักโค่น ย่อยยับ ใช่ทับถม
ร้าวระบม เพียงใด ไม่คิดหนี
หากยืนหยัด ปกป้อง ปฐพี
จะยอมพลี กิ่งใบ ใช่กลัวเกรง
จะผลิดอก ออกใบ ให้กล้าแกร่ง
ฝนจะแรง แดงไม่แพ้ แม้ข่มเหง
ดอกจะไหว รอความหวัง ถึงวังเวง
พร้อมละเลง เลือดแลกมา ประชาธิปไตย..
16 เมษายน 2553 19:26 น.
** ม่านแก้ว **
คิดถึงหนึ่งคนไกลที่ปลายฟ้า
มิรู้ว่าคนดีมีสุขไหม
ศรัทธายังคงมั่นหรืออย่างไร
เป็นไฉนวันวานเมื่อผ่านเลย
งานยังคงเรืองรุ่งยุ่งหรือเปล่า
ยังคงเหงาดึงดื้อหรือเฉยเฉย
ยังต้องจากเคหาเหมือนคราเคย
หรือชิดเชยอุ่นไอในเรือนนอน
นกเอยนกสีฟ้า.....
บินถลาจากไปใจทอดถอน
มิฉุดรั้งแม้ว่าจะอาวรณ์
น้อมขอพรปฏิมาโปรดปราณี
โปรดคุ้มครองคนดีที่ปลายฟ้า
โปรดเมตตาคุ้มภัยในทุกที่
ดลจิตมิตรชิดเชื้อเอื้ออารีย์
ให้เปรมปรีเกษมสุขทุกคืนวัน
ฝากพรปีใหม่ไทยส่งไปหา
ข้ามขอบฟ้ามาให้แม้ไหวหวั่น
จะฝ่า กำ-แพง ใจ อย่างไรกัน
สิ่งขวางกั้น ทุกช่วงคือห่วงใย
ความหวังดีให้กันในวันนี้
แม้ไมตรีสัมพันธ์แทบสั่นไหว
เธอสถิตนิทราทุกคราไป
เทิดทูนไว้คงมั่นนิรันดร
15 เมษายน 2553 16:26 น.
** ม่านแก้ว **
นกเอยนกเหล็ก.........
ตัวไม่เล็กบินวนบนวิถี
โฉบเฉี่ยวเรี่ยวแรงโหมพร้อมโจมตี
ปิดกั้นสิทธิ์เสรีของปวงชน
รัฐธรรมนูญกำหนดซึ่งบทบาท
ประชาราษฎร์รวมพลังเพื่อหวังผล
ชุมนุมโดยสงบทุกผู้คน
จวบจนมีพระราชกำหนดกฏหมายรอง
ทำไมกฎหมายหลักไม่ศักดิ์สิทธิ์
กฎหมายรองรอนริดสิทธิ์ทั้งผอง
ปิดซึ่งสื่อเสนอข่าวเข้าทำนอง
ว่ากูต้องใสสะอาด ปราศราคิน
จะมีใครตอบไหมในวันนี้
ใครย่ำยีรัฐธรรมนูญแทบสูญสิ้น
ใช้กฎหมายรองมา คร่าชีวิน
เมื่อประชาด่าวดิ้น ทำยินดี
นกเอยนกเหล็ก........
บินใต้เมฆข่มขู่ไม่รู้หนี
พญามารตั้งท่ามาราวี
นี่หรือคือเสรีของปวงชน
14 เมษายน 2553 08:42 น.
** ม่านแก้ว **
คารวะวีรกรรมของผู้กล้า
ยอมอาสาต่อสู้แม้รู้สึก
พลาดพลั้งชีพมลายไร้จารึก
มิเคยนึกเสียดายในชีวิต
สถานการณ์คอกวัววันชั่วช้า
ท่านต้องมาเจ็บกายหลายชีพปลิด
ทุกคนรู้อันตรายมากรายชิด
ยังลิขิตชีพตัวไม่กลัวยับ
อีกด้านหนึ่งพลทหารเกณฑ์อาสา
รินน้ำตานองหลั่งถูกบังคับ
ไม่อยากยิงพี่น้องต้องสูญดับ
ฝืนใจจับปืนมาน้ำตาผุด
เขาสั่งฆ่าประชาชนคนบ้านฉัน
สุดจาบัลย์ไร้สิทธิ์มาคิดหยุด
นั่นก็เพื่อนก็พี่นี่มนุษย์
อัดอั้นสุดในจิตคิดทวนทบ
แล้ววันนั้นผันผ่านถึงวันนี้
สดุดีวีรกรรมคำนับนบ
ทุกบาดแผลตราไว้ใช่จรจบ
ภาพซากศพอาลัยในดวงจิต
เขาคือวีรชนคนเรียกร้อง
มีเพียงสองมือเปล่าเข้าร้องสิทธิ์
อาจดูไร้ค่าบ้างบางความคิด
แต่สถิตยิ่งใหญ่ในใจนัก
......ขออภัยในบางรู้สึก.......
.......แม้จะแตกต่างแต่ยังรักเหมือนเดิม.......
14 เมษายน 2553 05:52 น.
** ม่านแก้ว **
สัมพันธ์ที่มีให้ในวันก่อน
มาขาดตอนสิ้นลงตรงวันที่
สิบเมษาสังเวยประชาชี
เซ่นอำนาจอสุรีปีศาจร้าย
ใบหน้าส่อแววใสใจเหี้ยมโหด
เปล่าประโยชน์รักไปก็ใจหาย
สันดารชั่วอำมหิตคิดอุบาย
อสุรกายบนดินกินร่างคน
สิบเอ็ดเมษาให้ฆ่าอีกระลอก
คำสั่งออกปีศาจอาจสับสน
ให้ทหารไปฆ่าประชาชน
จนเลือดล้นไหลหลั่งดั่งชาดนอง
คงสะใจใช่ไหม่ไอ้หน้าหล่อ
เชิญสานต่ออำนาจพิฆาตคล่อง
บนกระแสสาปส่งคงลำพอง
กลบความจริงทั้งผองด้วยสองมือ
หน้าส่วนตัว
1702
