22 พฤศจิกายน 2547 12:13 น.
วายุ...
หากรักที่ทุ่มเทให้
ไม่ซึ้งใจของเธอ
ฉันคงไม่พร่ำเพ้อ
ไม่ละเมออีกต่อไป
ให้จบไปเสียที
รู้ดีไม่มีความหมาย
แม้ทุ่มเททั้งใจ + กาย
เธอคงให้แค่เฉยเมย
-- -- -- -- -- -- --
จะทำอย่างไร ก็ลืมไม่ได้
จะหายใจครั้ง ไหน - ไหน ก็ยังเป็นเธอเสมอ
จะหลับตา ลืมตา ก็เห็นแต่ภาพเธอ
มีเธอคนเดียวเสมอในใจ
พยายามที่จะไม่นึกถึง กี่ครั้ง กี่ที
แต่หัวใจตัวดีก็ยังจะหวั่นไหว
ก็ในเมื่อเขาไม่รักก็ต้องเสียใจ
อดทนหน่อยนะ..เจ้าหัวใจ
เรื่องอย่างนี้รักษากันได้ แต่มันต้องใช้เวลา
22 พฤศจิกายน 2547 12:04 น.
วายุ...
อยู่ตรงนี้ ที่ ๆ ฉัน เคยยืนอยู่
หลายสิ่งดู เหมือนเดิม ในวันเก่า
แต่ตอนนี้ ไม่มีเธอ แม้แต่เงา
รู้ไหมฉันเหงาที่วันนี้ไม่มีเธอ
เป็นเพียงใคร...ที่เธอไม่เคยรัก
เป็นเพียงใคร...ที่รู้จักและพบหน้า
เป็นเพียงใคร...ที่เธอเห็นเพียงผ่านตา
เป็นเพียงใคร...ที่เธอไม่เคยเห็นค่าในหัวใจ
ส่งใจผ่านฟ้าทุกคืนวัน
เผื่อว่าความรู้สึกของฉันจะผ่านถึงเธอได้
ให้หันกลับมามองเห็นค่าความในใจ
ว่า...เธอก็เป็นเพียงใคร ที่ใจดวงนี้จะมั่นคง
22 พฤศจิกายน 2547 11:54 น.
วายุ...
หากเธอเป็นเหมือนน้ำทะเล
ฉันคงเป็นปลาเกเรที่ขาดเธอไม่ได้
หากเธอเป็นแสงแดดให้อุ่นไอ
ฉันคงเป็นคนขี้หนาวที่ต้องอยู่ใกล้ ๆ ทุกเวลา
-- -- -- -- -- -- -- --
หากเธอเป็นเหมือนฟ้ากว้าง
ฉันขอเป็นปุยเมฆเบาบางอยู่บนฟ้า
คงเป็นคนขี้แยต้องให้เธอดูแลตลอดเวลา
ก็รักเธอนี่นา...เธอจึงเป็นทุกสิ่งที่มีค่าในหัวใจ..
22 พฤศจิกายน 2547 11:45 น.
วายุ...
ถ้าเธอได้มองตาฉัน
เธอจะรู้ถึงความรู้สึกเหล่านั้นจากมันได้
ว่าคน - คนหนึ่ง ที่รักเธอสุดหัวใจ
บอกเธออย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้
*** --- นอกจากสายตา
แววตา -- ของคน .. คนหนึ่ง
แววตา -- ของคนคอยซึ้ง คอยห่วงหา
แววตา -- ที่หวังว่าสักวัน เธอจะหันมองมา
สบตา แล้วบอกความรู้สึกมากค่าแทนใจ
13 ตุลาคม 2547 11:42 น.
วายุ...
ครั้งหนึ่งฉันเคยมีความรักที่ยิ่งใหญ่
เคยมีหัวใจที่สดใส **ไร้เดียงสา**
เป็นสายลมที่อบอุ่นคอยดูแลเธอตลอดเวลา
ในนามปากกาของฉันคือ**สายลม**
แต่วันหนึ่งทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป
เธอยังมีใครอีกคนที่ฉันไม่รู้
เจ็บนะ - กับสายลมที่ยังคงหดหู่
ที่ต้องคอยรับรู้กับการกระทำของเธอ
นี่คือที่มาของฉัน ....วายุ
หน้าส่วนตัว
650
