5 กุมภาพันธ์ 2553 23:05 น.

จากยูงทองถึงจามจุรี (9)

อรรธนิศา

อยากได้ยินสำเนียงเสียงเสนาะ
ลำนำเพราะจากน้องลองเฉลย
ด้วยมิได้ร่ายคำร่ำภิเปรย
จนล่วงเลยหลายเดือนเหมือนเลือนลา

จึงขอฝากน้ำถ้อยร้อยมาให้
ถึงอยู่ใกล้เหมือนไกลเกินไปหา
ด้วยภาระหน้าที่มินำพา
จึงผ่านมาผ่านไปไม่พบกัน

เกือบครบรอบสองปีที่รู้จัก
ช่างเร็วนักจนจิตคิดว่าฝัน
นึกก็แปลกในจิตมิตรสัมพันธ์
เพียงเจอกันครั้งแรกไม่แปลกใจ

กลับมาได้ร่วมงานการเคหะ
แม้ว่าจะต่างแผนก  ช่างแปลกไหม ?
ไม่เคยคิดคาดฝันสัมพันธ์ไกล
เหมือนสายใย  จามจุรี  มี  ยูงทอง

ยังนึกถึงน้ำถ้อยเคยร้อยให้
อยากจะได้รวมกลอนวอนสนอง
เมื่อไหร่ที่เงียบเหงามาเข้าครอง
อ่านทำนองเสียงเสนาะก็เหมาะใจ

เหมือนมีตัวอยู่ใกล้ไว้คุยด้วย
กลอนจะช่วยพาชีวิตจิตสดใส
ถ้าจำได้ไม่ลืมคงปลื้มใจ
เขียนมาให้อ่านบ้างอย่างที่เคย

ก่อนจบคำ ลำนำที่มีมาให้
ขอฝากใจฝากพรวอนเฉลย
ให้น้องพี่มีสุขทุกอย่างเคย
ความทุกข์เลยราร้างให้ห่างกาย

ให้พบมิตรแสนดีในชีวิต
คอยเอาจิตเอาใจไม่ห่างหาย
พี่จะรอข่าวดีที่แย้มพราย
ขอพี่ชายยินดี  งานนี้คน				
5 กุมภาพันธ์ 2553 22:44 น.

ฉันดีใจ

อรรธนิศา

เราพบกันวันนี้ยังมีค่า
มองท้องฟ้าชุ่มฉ่ำด้วยน้ำฝน
หลังจากที่หมอกฝ้ามาปิดปน
ให้กมล คนดี นี้เขวไป

ฉันไม่เคยคิดโกรธโทษใครผิด
เธออาจคิดมากล้นจนหวั่นไหว
เพียงอารมณ์วูบเดียวที่เหนี่ยวใจ
ก็พาให้ลืมคิดผิดชอบตน

ฉันดีใจที่เราได้เข้าจิต
ลืมความคิดที่ใจไร้เหตุผล
หันมารับความจริง-ทิ้งกังวล
จึงกมลสองเราเข้าใจดี

เราพบกันวันนี้มีค่ายิ่ง
เพราะความจริงจากใจย่อมไม่หนี
ศรัทธา ที่เคยซึ้งจึงทวี
เริ่มไมตรีเช่นเก่า  เราให้กัน				
4 กุมภาพันธ์ 2553 22:19 น.

เพื่อนแท้

อรรธนิศา

เธอนั้นเปรียบเสมือนเพื่อนผู้หนึ่ง
เพื่อนผู้ซึ่งซึ้งในไมตรีฉัน
รู้ความคิดน้ำใจให้ต่อกัน
จึงสัมพันธ์มั่นจิตสนิทมา

ฉันภูมิใจในเธอเสมอมาก
แม้ทุกข์ยากเพียงใดยังใฝ่หา
ทุกสิ่งที่คิดช่วยด้วยศรัทธา
และซึ้งค่าเคยให้ไว้ต่อกัน

มีเพื่อนแท้แค่หนึ่งก็ซึ้งจิต
ซึ้งเพราะมิตรเยื่อใยในตัวฉัน
แม้จะมีสิ่งอื่นสักหมื่นพัน
แลกเธอนั้นฉันไม่ใฝ่ยินดี				
3 กุมภาพันธ์ 2553 23:10 น.

แม่พระในดวงใจ

อรรธนิศา

ฉันรักเธอยิ่งกว่าใครในโลกนี้
เธอคือที่ความหวังตั้งใจหมาย
เป็นทั้งเพื่อนเตือนจิตสนิทกาย
เป็นเพื่อนตายถ่ายแทนแสนเอาใจ

แม้ทุกสิ่งที่ฉันหวั่นพลั้งพลาด
เธอก็วาดศรัทธามาสดใส
ให้ฉันยืนหยัดสู้อยู่ต่อไป
ไม่หวั่นไหวอุปสรรคหักชีวี

แล้วฉันก็พบสิ่งที่ยิ่งใหญ่
ฉันภูมิใจเธอนักสมศักดิ์ศรี
สมกับเป็นแม่พระที่แสนดี
เป็นแม่ศรีแม่เรือนเป็นเพื่อนใจ				
3 กุมภาพันธ์ 2553 22:20 น.

หลงเงา

อรรธนิศา

เวลาสอบใกล้มาอีกคราแล้ว
ไม่มีแววทีท่าว่าขยัน
หยิบตำรามากางบ้างเหมือนกัน
ก็หน้านั้นอย่างเดิมไม่เพิ่มเลย

สายตาจ้องมองเพ่งเขม็งแน่
ก็ที่แท้หลับในจึงได้เฉย
หยิบตำรามากางเหมือนอย่างเคย
ไม่ลงเอยสิ้นสุดยุติลง

ก็จะให้ท่องบ่นกี่หนเล่า
เมื่อมีเงาของใครชวนไหลหลง
ไม่อาจตั้งจิตใจให้มั่นคง
เพราะพะวงเห็นได้ในตำรา

พยายามพลิกผ่านอ่านหน้าอื่น
ก็ยังตื่นตาเห็นเด่นหนักหนา
จนต้องฝืนดวงจิตปิดดวงตา
อนิจจายังเห็นไม่เว้นวาย				
Calendar
Lovers  1 คน เลิฟอรรธนิศา
Lovings  อรรธนิศา เลิฟ 1 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟอรรธนิศา
Lovings  อรรธนิศา เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟอรรธนิศา
Lovings  อรรธนิศา เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงอรรธนิศา