17 มิถุนายน 2550 18:22 น.
อาฮุย
เพิ่งอ่าน หนังสือ เล่มนึงจบ
ทำให้พบ สบมุมใหม่ น่าแปลกหนา
เพิ่มกำลัง ปลุกชีวิต คิดศรัทรา
ยิ่งรู้ค่า ของชีวา จักควรมี
เป็นชีวี ของเขา 'ไล่ตงจิ้น'
มิเคยยิน ชื่อเสียง เพียงใครหนอ
พอได้อ่าน รู้จัก ขอทานมอ
มิเคยท้อ ต่อชีวิต ด้วยจิตดี
มีพ่อบอด ตลอดจน แม่ยังบ้า
ตลอดมา เลี้ยงหาน้อง มีเป็นโหล
สู้ชีวิต ลิขิตไป จนเติบโต
ด้วยมโน มีธรรม ค้ำหัวใจ
นั่งอ่านไป น้ำตาไหล จิตใจหนอ
เราคิดท้อ ทดถอย นั่งคอยฝัน
คิดถึงเขา เขาสู้อยู่ ทุกวี่วัน
สำเร็จพลัน ดังฝัน ที่เฝ้ารอ
จนวันนี้ เขามี ครบทุกอย่าง
ใช่เพียงร่าง เปล่าเปลือย กับขันหนอ
มิต้องกิน เพียงอาหาร ที่เหลือรอ
มิต้องขอ ข้าวใคร ให้อาทร
อุทธาหรณ์ วอนคิด สักนิดเถิด
แสนประเสริฐ เกิดมา พ่อแม่สอน
มีบ้านน้อย อบอุ่น ซุกหัวนอน
มิต้องรอน แรมร้าง ค้างตามดง
ขอจงคิด กตัญญู รู้คุณท่าน
จงยึดมั่น ความดี มิถดถอย
สักวันหนึ่ง ผลลัพธ์ มิเลื่อนลอย
จะคอยเป็น กำลัง พลังใจ
*** ขอบคุณ คุณไล่ตงจิ้น สำหรับ...
อัตชีวประวัติ ของอดีตขอทานที่ทุกคนเคยเย้ยหยัน
มีพ่อตาบอด แม่กับน้องชายคนโตปัญญาอ่อน
ทั้งหมด 14 ชีวิตที่เขาต้องเลี้ยงดู
เขาต่อสู้กับชีวิตจนได้เป็น "บุคคลดีเด่นของไต้หวัน"
เพราะใจที่... ไม่ยอมแพ้เพียงคำเดียว
***อ้างอิง จากหนังสือ ไล่ตงจิ้น ลูกขอทาน ผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต
ข้าพเจ้าต้องขออภัยท่านด้วย ที่กลอนนี้ อาจกล่าวมิได้มีถึงเศษเสี้ยวความ รู้สึก และชีวิตจริงๆของท่าน แต่ข้าพเจ้าก็เขียนมันมันด้วยความชื่นชมยิ่ง
15 มิถุนายน 2550 23:13 น.
อาฮุย
ตะวันลับ ลาล้าง จากท้องฟ้า
เดือนดารา เริ่มส่อง ท้องฟ้าใส
คิดถึงใคร บางคน ที่มิไกล
แต่ไม่อาจ ใกล้ใจ ได้ผูกพัน
เห็นพระจันทร์ ลอยอยู่ ซึ่งบนฟ้า
หากตัวข้า ขอซึ่ง สิ่งคิดฝัน
มิรู้จันทร์ ยินเสียง เพ้อรำพัน
อยากขอจันทร์ ให้ฉัน ได้ใกล้เธอ
อยากขอเพียง เธอยิน เสียงร่ำร้อง
ให้กึกก้อง ว่ายังห่วง เธอเสมอ
แม้ความจริง มิอาจหวัง ได้รักเธอ
ก็ยังเผลอ แอบฝันไป ไกลแสนไกล
เธอรักใคร ฉันก็รู้ อยู่เต็มอก
ใจระทก หกริน น้ำตาไหล
ยิ่งรู้เขา ทำเธอ เจ็บปวดใจ
ก็แล้วใคร จะไป จากเธอลง
เพราะยังคง ห่วงอยู่ เขารักไหม
เหมือนที่ใจ ฉันรัก มิใช่หลง
หากว่าเขา รักเธอ อย่างซื่อตรง
ฉันก็คง เลิกพะวง ปลงรักเธอ
จะไม่เพ้อ ขอจันทร์ เพื่อรักฉัน
จะเปลี่ยนผัน จันทร์เอ๋ย ข้าเคยขอ
ขอเพียงเขา รักจริง สมเธอรอ
จะวอนขอ เพื่อเธอ สุขสมใจ
14 มิถุนายน 2550 22:01 น.
อาฮุย
สามสิ่ง มิอาจหวน คืนมาหา
อย่ารอช้า รู้แจ้ง แถลงไข
จะทำการ ทำกิจ คิดสิ่งใด
อย่าลืมไป มีสิ่ง มิหวนมา
หนึ่งนั้นหนา พูดจา ระวังคิด
ระวังจิต พูดไป ใครกังขา
พูดจาดี มีราศี มีราคา
จะพูดจา จงพิเคราห์ เสนาะกรรณ
จะถามถึง สองนั้นหรือ คือเวลา
อย่ารอช้า คว้าสิ่ง ที่ใฝ่ฝัน
อย่าปล่อยวัน ปล่อยคืน ล่วงพ้นวัน
จะผ่านผัน หันไปคิด จิตเสียดาย
สิ่งสุดท้าย คือโอกาส ที่ผ่านมา
รีบรักษา ไขว่คว้า ก่อนห่างหาย
หากนิ่งเฉย เมยทิ้ง น่าเสียดาย
มิง่ายดาย จะปรากฎ ให้จดจำ
12 มิถุนายน 2550 22:43 น.
อาฮุย
เหม่อมอง ท้องฟ้า ยามราตรี
วินาที ผ่านไป ใจพริ้วไหว
ยังคำนึง ยังรัก ยังห่วงใย
ถึงแม้ไม่ มิอาจ สัมผัสเธอ
คอยเฝ้าเพ้อ ทวงถาม ความคิดถึง
ยังลึกซึ้ง ความฝัน ทุกครั้งเผลอ
ยังคอยคิด คอยอยู่ ใกล้ใกล้เธอ
ไม่พบเจอ แอบอบอุ่น เป็นสุขใจ
เพราะในใจ ยังคง คิดรู้สึก
ในส่วนลึก อาจเจ็บ จนรินไหล
ยังอยากอยู่ เฝ้าดูเธอ เป็นสุขใจ
เพราะหัวใจ ยังรักอยู่ มิรู้ลืม
10 มิถุนายน 2550 21:07 น.
อาฮุย
เกิดมา ล้วนแตกต่าง
บางอย่าง ใจของคน
มืดมน หากสับสน
ทุกข์ทน วกวนไป
สิ่งใด ก็ไร้ค่า
หากว่าตา มิอาจเห็น
บางอย่าง แสนยากเย็น
ต้องรู้เข็ญ บำเพ็ญใจ
รู้ไซร้ ซึ่งกำหนด
หมดจด มิหวั่นไหว
มิเป็น ทาสของใจ
รู้ซึ่งไซร้ ควรไตรตรอง
มิครองใจ ตามความคิด
รู้ทันจิต คิดควรปอง
ปิดตา ใช้ใจมอง
คิดตรึกตรอง ทำนองใจ
สิ่งใด มิมีอยู่
กำหนดรู้ มิเห็นใช่
สุขแท้ อยู่มิไกล
อยู่ที่ใจ ใช่พระจันทร์
หน้าส่วนตัว
739
