อันหัวใจลัดเลี้ยวดังเกี่ยวลวด มันช่างปวดเศร้าใจฤทัยหมอง ค่อยค่อยเป็นค่อยค่อยไปตามครรลอง เราทั้งสองช่างสังวาสอนาถจริง อยากจะใกล้ให้แนบติดสนิทเนื้อ เทอจะเชื่อหรือไม่โอ้ใจหญิง หัวใจฉันไม่ชอบรอขอประวิง ยอมทุกสิ่งให้เทอหมดฤทัย ใจรัญจวรป่วนปันเป็นพันคลื่น ทั้งขมขื่นกลืนน้ำตามาจนสาย รักแนบแน่นถึงพรากออกก็ไม่คลาย ถึงตัวตายแต่หัวใจข้าไม่ลืม
หน้าส่วนตัว
499
