27 ธันวาคม 2549 13:38 น.
เพ้อ.
สายตาใสไร้เดียงสาลูกข้านี้
ช่างสดศรีกว่านัยน์ใดใคร่ครวญหา
มืออุ่นน้อยกระจ้อยร่อยเจ้าคว้ามา
แนบนิ้วหนาอุ่นนิ้วแม่เสียกระไร
เสียงหัวเราะกระเซาะแหย่แม่พลอยยิ้ม
ปริ่มปากพริ้มยิ้มละไมโลกสดใส
ครั้นเจ้ายากเผยปากร้องดังเสียไกล
แม้นั้นไซร้ปลอบใจเจ้าเข้ากล่อมนอน
ยามเจ็บไข้แม่ป่วนใจห่วงเจ้ายิ่ง
กลัวเสียจริงจะนิ่งจากพรากสมร
หากชาตินี้แม่ขาดเจ้าคงร้าวรอน
ชีพคงจรจากตามเจ้าอย่างเฉียบพลัน
โอ้แก้วตาดวงใจแม่แท้คือลูก....
สัมพันธ์ผูกปลูกต้นรักโลกสร้างสรร
ประดิษฐ์มาให้ลูกยาคือคืนวัน....
สิ่งสำคัญที่แม่นั้นมีหนึ่งเดียว....
หน้าส่วนตัว
1152
