บินเดี่ยวหมื่นลี้

 ทำไมมานั่งอยู่คนเดียว ไม่ไปขายดอกไม้กับพวกเพื่อนหละ  ผมถามเพราะเห็นห่อดอกไม้ที่วางอยู่ข้างๆ 
 ไม่ครับ ไม่ทันพี่เขาผมตัวเล็ก ไม่เคยทันพวกเขาสักที  เด็กพูดเหมือนท้อแท้ต่องานการขายดอกไม้ของเขา 
 แล้วหนูชื่ออะไรหละ อายุเท่าไหร่  ผมซักต่อ 
 ชื่ออาเพอ อายุหกปี ปีหน้าก็จะได้ไปโรงเรียนแล้ว 
 คำพูดของเด็กน้อยต้องค่อยๆฟังเพราะแกพูดยังไม่ชัดถ้อยชัดคำสักมากนัก  
 แล้วมานั่งหลบแบบนี้ดอกไม้ก็เหี่ยวหมด เดี๋ยวก็ขายไม่ได้พ่อแม่ของอาเพอไม่ดุเอาเหรอ  
ผมถามด้วยความเป็นห่วงแกเพราะเห็นดอกไม้บางดอกเริ่มเหี่ยว  
  แม่กับพ่อไม่อยู่ไปทำไร่ ดอกไม้เขาให้มาขาย ขายได้ก็ขาย ขายไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ถ้าขายได้เขาก็จะแบ่งตังค์ให้ไว้ซื้อกินขนม 
 ผมไม่รู้ว่า เขาของอาเพอเป็นใครแต่การที่ให้เด็กตัวเล็กๆมาเร่ขายดอกไม้ก็เป็นสิ่งที่ไม่สมควรจะทำเป็นอย่างยิ่ง
  แล้วนี่ทานข้าวหรือยัง  ผมถามต่อ 
 ยังครับ ไม่มีตังค์ คงต้องกลับไปทานที่บ้านตอนเย็นเลย 
 คำพูดเหมือนหมดหวังที่จะได้ทานข้าวของเขาทำให้ผมรู้สึกจุกอกเพราะนี่ก็บ่ายแล้วกว่าจะถึงตอนเย็นก็คงอีกนาน 
 งั้นเอางี้ พี่ให้เงินยี่สิบบาทไปทานข้าว ต้องซื้อข้าวทานนะ 
 ผมควักเงินยี่สิบบาทให้กับเอาเพอ เมื่อเขารับไปแกกลับส่งดอกไม้ห่อนั้นให้กับผม 
 ให้พี่ พี่ต้องรับนะไม่งั้นเดี๋ยวเขาจะหาว่าผมไปขโมยเงินคนอื่นเขา ผมต้องทำแบบนี้เหมือนว่าผมขายดอกไม้ได้ 
 อาเพอยังคงยื่นห่อดอกไม้ให้จนผมต้องมารับไว้ แล้วแกจึงวิ่งปร๋อไป ซึ่งไม่รู้ว่าจะไปซื้อข้าวหรือขนมทาน