บินเดี่ยวหมื่นลี้

	9 มีนาคม 2531
            .....เพล้ง...!!!!!!!
เสียงกรอบรูปกระจกที่แขวนไว้บนหัวนอนหล่นกระแทกหัวข้าพเจ้าอย่างแรง
แต่แปลก..กลับไม่มีร่องรอยของบาดแผลแม้แต่นิดเดียว...เป็นกรอบรูปของ
ย่าทวดที่แขวนไว้มานานพอดู.....ข้าพเจ้าค่อยค่อยลุกขึ้นแล้วเก็บเศษกระจกที่เกลื่อนเตียงจนหมด...ในใจไม่ได้คิดอะไรคงเป็นเพราะทั้งลวดและเหล็กที่ผูกรั้งกรอบรูปคงเป็นสนิมทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้........กริ๊งๆๆๆๆ.....กริ้งๆๆๆๆๆ...เสียงโทรศัพท์บ้านดังลั่นข้าพเจ้าคิดว่าคงเป็นพวกเพื่อนๆ โทรตามไปงานเลี้ยงในวันที่สำเร็จการศึกษาเพราะวันนี้การสอบทุกอย่างสิ้นสุดลงแล้ว..........
..... " ฮัลโหล ว่าไงพวกแก " ข้าพเจ้ากรอกเสียงไปก่อนโดยที่ยังไม่รู้ว่าเป็นใครโทรมา!!!!!!!!!
" พี่...พ่อเสียแล้ว...เสียที่โรงบาลศิริราช...แม่โทรหาพี่ที่บ้านไม่มีคนรับสายพี่คงไป......... ???????? !!!!!!!!!!!!! ...หลังจากนั้นข้าพเจ้าก็ไม่ยินอะไรอีกเพราะกอย่างอื้ออึง...โลกนี้เหมือนมืดสนิทตัวข้าพเจ้าสั่นเทาไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะจับหูโทรศัพท์ฟังน้องของข้าพเจ้าพูดต่อ....มันเหมือนข้าพเจ้าอยู่ในโลกนี้...คนเดียว !!!!
ทำไม???ต้องเป็นวันนี้เป็นวันที่ข้าพเจ้ากับน้องเรียนจบ
ทำไม???พ่อต้องทำงานหาเงินส่งข้าพเจ้ากับน้องเรียนแล้วไม่รอดูลูก
ทำไม???พ่อไม่รอข้าพเจ้ากับน้องได้ทำงานเสียก่อนเหมือนที่พ่อบอกว่าอย่าเลือก
งาน
ทำไม???พ่อไม่ยอมให้ข้าพเจ้ากับน้องตอบแทนบุญคุณที่ได้เลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่
.....ทำไม???.....ข้าพเจ้ากลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้...ทำไม??????????????