27 พฤศจิกายน 2547 14:38 น.
[ไร้ตัวตน]
ในคืนหนึงของห้องนอน
เวลาประมาณตี2 ผมตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำด้วยอาหารปวดท้อง
แต่ก่อนที่ผมจะลุกจากเตียง ผมได้ยินเสียงอะไรไม่รู้ดังมาจากบนเพดาน
มันเป็นเสียงเหมือนกับมีคนเอาหัวโขกเพดาน เสียงดัง (ตุ๊บ..ตุ๊บ...ตุ๊บ)
อยู่นาน ผมลุกขึ้นเดินไปหยิบไม่กวาด เคาะเพดานเบาๆแล้วเสียงนั่นก็เงียบหาย จากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำ ปิดไฟจ้าด้วยความกลัวผี ของตัวผมเอง
ขณะที่กำลังนั่งทำธุระใกล้เสร็จ ก็ได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังลากถุงที่ถูกใส่ด้วยของที่หนักๆ เข้ามายังห้องน้ำเสียงนั่นสยองมาก ผมรีบเช็ดก้นเพื่อออกมาดูต้นเสียงนั่น พอเปิดประตูออกมากลับไม่มีใครเลย จากทำธุระเสร็จก็เข้าไปยังห้องนอนแต่ผมกลับนอนไม่หลับ ผมได้ยินเสียงแปลกนั่นอีกครั้ง มันดังมากจากห้องน้ำ แต่มันเป็นเสียงของคนกำลังสับเนื้อ อะไรชักอย่าง ผมหันไปปลุกแฟนผมที่นอนอยู่ข้างๆ
แต่ร่างที่นอนข้างๆผมนั้น มันไม่ใช่แฟนผม มันเป็นหญิงสาวชุดขาวที่ร่างกายช้ำเลือดช้ำหนองเต็มด้วยเลือด ผมพลิกหน้าเธอ สายตาของเธอจ้องมาที่ผม ผมพยายามร้องเรียกคนมาช่วย แต่ผมตกใจมากผมร้องเสียงไม่ออก ผมทำอะไรไม่ถูกก็เลยวิ่งไปที่ประตู ผมเปิดประตูออกแล้ววิ่งไปชนกลับใครไม่รู้ เขาคนนั้นหน้าตาเหมือนผมมาก แต่เขากลับไม่สนใจผม เขาเดินไปที่ผู้หญิงที่โชกเลือดคนนั้น มือของเขากำมีดเอาไว้แน่น เดินตรงไปที่เธอ ผมยืนตัวสั่นมองอยู่ไกลๆ
เขาใช้มีดกรีดไปที่คอของเธอ เธอไม่มีทางต่อสู้ จากนั้นเขาก็เอาถูกพราสติกที่อยู่ใต้เตียงใส่ศพของเธอไว้ แล้วลากไป่ห้องน้ำ เสียงสับเนื้อดังขึ้น ผมไม่กล้าดูผมวิ่งไปคว้าผ้าหุ่มของผมที่เตียงมา คลุมหัวของผมไว้ ฟังเสียงว่าเขาทำอะไรกับเธอ
พอเสียงสับเนื้อเงียบลง ก็ได้ยินเสียงลากถุง ที่เพดานจากนั้นทุกอย่างก็เงียบ
ผมออกมาจากผ้าคลุม เสียงบนเพดานก็กลับมาได้ยินอีกครั้ง ผมใช้ไม้กวาดอันเดิม กระทุ้งบนเพดานหนักๆ ด้วยความแรงจากการกระทุ้งเพดานพังลงมา
ชิ้นส่วนของศพ เกลื่อนห้องผมตกใจมากเลย ผมรีบเก็บกวาดศพ แล้วนำไปที่ห้องครัว นำไปต้มให้สุกๆ แล้วเอามาแบ่งเพื่อนบ้านกินกัน เพื่อนบ้านชอบใจใหญ่เชียว.......(ศพนั่นผมฆ่าเองหละ)
27 พฤศจิกายน 2547 02:22 น.
[ไร้ตัวตน]
เห็น ศพใครไม่รู้ลอยมาตามน้ำ
ผมรีบไปหาไม้ยาวๆเขี่ยเข้ามาที่ฝั่ง
ผมจับชีพจรดู ไม่เต้น
ผมรีบปั้มหัวใจทันที พลางเรียกให้เขาฟื้น
ผมปั้มหัวใจแรงเกินไปจนไส้ทะลัก
แต่ศพก็ยังไม่เห็นฟื้น
ทำไงดีๆ ผมควรทำไงดี
ผมคิดวิธีหนึ่งได้ วิธีต่อไปคือ ผายปอด
ผมรีบผายปอดไม่ช้า ผมเอามือปิดจะมูกศพ
พลางเป่าลมเข้าๆออกๆ แต่ก็เงียบไร้ชึ่งความรู้สึก
ผมโกรธที่ศพไม่ฟื้น
ก็เลยตบเข้าไปที่ใบหน้า หัวขาดกระเด็น
ผมตกใจก็เลยรีบไปเอาหัวมาต่อเข้าที่เดิม
แต่ผมรู้สึกแปลกใจอะไรบางอย่างทำไมศพมันขาดง่ายจัง
ก็เลยเอาศพกลับไปที่หลังบ้าน ข้างสระ
ผมกลับไปเอามีดมาจากครัว แล้วตัดศพออกเป็นชิ้นๆ
โยนให้ปลาหลังบ้านกิน อีกส่วนก็เอามาทอดแจกข้างบ้าน
ผมเห็นปลาชอบใจใหญ่เชียว
พอปลาที่หลังบ้านตัวโต
ตัวใหญ่ๆ
ผมก็เลยเอามาขายทอดตลาด
คนชอบใจใหญ่เชียว...........
27 พฤศจิกายน 2547 02:04 น.
[ไร้ตัวตน]
คิดถึงบ้านจัง
คิดถึงพ่อ
คิดถึงแม่
คิดถึงหมาไอ้ดำ
เวลาผมกลับบ้านทุกครั้งมันจะวิ่งมาถีบผม ด้วยตีนที่สกปรกของมัน
แต่ผมก็ไม่รังเกียจ เวลาให้กระดูกมันผมจะใช้ปากคาปเอาไว้แล้วยื่นให้มัน
แต่วันนี้มันหายไปไหนไม่รู้ คิดถึงจัง...
คิดถึงแฟน
อยากหอมแก้มเธอก่อนนอน
อยากกอดเธอเวลาหนาว
ให้อุ่นๆ คิดถึงเวลาแฟนยิ้มแล้วผมก็เอามะเงกโขกหัวเธอเอาๆ เป็นการยอกล้อ
แฟนผมชอบกินเกี๊ยวเตี๋ยว ทุกครั้งผมจะขโมยลูกชิ้นของเธอ บางทีผมก็เอาลูกผักแลกกับลูกชิ้นในถ้วยของเธอเพราะผมไม่กินผัก อยากเห็นหน้าเธอจัง....คิดถึง......
ตอนนี้ไม่มีใครเลย
หน้าพ่อแม่ก็อยากเจอ
หนาวก็กอดได้แค่ผ้าหุ่ม
อยากเจอหน้าก็ดูได้แค่รูป ที่ดูบ่อยๆจนเลือนลาง
คิดถึง...................
27 พฤศจิกายน 2547 01:42 น.
[ไร้ตัวตน]
ไม่มีครับลบทิ้งแล้ว
27 พฤศจิกายน 2547 01:23 น.
[ไร้ตัวตน]
ยามตด
เรา
ดม
ยามกิน
เรา
ดู
ยามนอน
เรา
ตื่น
ยามยิ้ม
เรา
ร้อง
ยามรัก
เรา
เศร้า
ยามเมา
เรา
นอน
ยามเรียน
เรา
หลับ
ยามกลับ
เรา
ตื่น
ยามกลืน
เรา
ติดคอ
(เหมือนกลอนที่ฝืดดดดดดของเรา)
Lovers
0 คน เลิฟ[ไร้ตัวตน]
หน้าส่วนตัว
936
