16 มกราคม 2549 19:57 น.

จากวันนี้จะขอหลับไม่อยากดื่น

หยิบปากกาเขียนบทกลอนบอกรู้สึก
ว่าใจลึกมันช่างเหนื่อยแสนสับสน
เกิดเป็นคนทางลำบากยากแสนทน
ต้องดิ้นรนสู้ขวากหนามไม่รู้พอ
...............................................
ตะวันกลบพลบค่ำคืนเดือนดับ
ใจกระสับหลับไม่ลงพะวงหนอ
คิดเรื่อยเปื่อยเหนื่อกับทางนึกอยากพอ
เพียงอยากขอหยุดเวลาไว้ชั่วกาล
..............................................................
จากวันนี้จะขอหลับมิยอมดื่น
จะไม่ฟื้นเจอกับฝันอันสลาย
จะโดดเดียวบนทางเปลี่ยวแสนเดียวดาย
จะหลบอายหนีผู้คนจมนิทรา...
..............................................................