พื้นที่ของชีวิต

บนข.


ต่างต้องการพื้นที่ของชีวิต                

เพื่อลิขิตขีดทางสร้างความฝัน

เมื่ออรุณเบิกฟ้าดวงตาวัน                 

ส่องแสงฉายเฉิดฉันวันเวลา

 

คือวันเวลาอันยิ่งใหญ่                        

เติมพื้นที่ดวงใจให้ค้นหา

สุดขอบเขตความฝันอนันตา            

ยังหยัดรอผู้กล้าร่วมฝ่าฟัน

 

คือก้าวย่างวางเท้าที่ก้าวย่าง              

ระยะทางเป้าหมายที่ปลายฝัน

แม้นเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าสารพัน  

จะเก็บดวงตะวันกำนัลใจ

 

คือดวงใจไฟฝันตะวันฉาย                

จุดประกายเสรีอันยิ่งใหญ่

รอคืนค่ำเดือนดับลับฟ้าไกล             

ดาวคงได้เด่นฉายประกายแวว

 

ในราตรีใช่จะมีแต่จันทร์เพ็ญ           

อวดดวงเด่นเฉิดฉายอยู่ผ่องแผ้ว

แต่ล้านดาวพราวพร่างระหว่างแนว

ประกายเพชรเกล็ดแก้วระยับตา

 

เดือนจึงได้เด่นงามความผุดผ่อง      

ได้อวดตนจองหอง ณ ท้องฟ้า

เพราะดาวขับให้เด่นเพ็ญนภา         

ในท่ามราตรีกาลผ่านมายล

 

ต่างต้องการพื้นที่ของชีวิต                

สร้างความถูกความผิดได้คิดค้น

ในมืดเมามัวตามายากล                     

ก็หนทางแห่งตนได้ค้นพบ

 

เมื่อรากหญ้าแตกหน่อเป็นกอหญ้า

 ปกคลุมดินถิ่นฟ้ามาประสบ

ระบัดใบไหวเอนระเนนซบ             

ฤาสยบต่อครอบกรอบกะลา...    
comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>