จะเข้าใจ

ละอองน้ำ

...ใต้รอยเท้า...
มีเรื่องราวเม็ดทรายอีกนับหมื่น
...และแม้...ที่แห่งนี้ใครเคยยืน...
ก็ต้องมีรอยเท้าอื่น...ย่ำลงไป...
...และในฟองพรายของปลายคลื่น...
ไม่ว่า...รอยเท้าจะเคยลึกตื้นสักแค่ไหน...
...ไม่ว่า...แรงคลื่นซัดจะเบาบางสักเพียงไร...
สุดท้าย...ก็จะกลบรอยไป...ไม่เหลือรอย...
...ฉันเดินเบาเบาบนพื้นทราย...
...เพื่อทิ้งรอยเท้าเรี่ยรายเพียงเล็กน้อย...
...เพื่อว่า...น้ำทะเล...จะไม่เสียเวลาซ้ำซ้ำเพื่อชะรอย...
...คิดถึงตัวเองให้น้อย...
...เธอจะเข้าใจ...				
comments powered by Disqus
  • extreme life

    2 ธันวาคม 2547 21:33 น. - comment id 382690

    เศร้าแต่เข้าใจ -_-.
  • ทิกิ_tiki 4895 ไม่ลงทะเบียน

    2 ธันวาคม 2547 22:56 น. - comment id 382734

    เป็นปรัชญาลึกซึ้งละเอียดอ่อนมาก
    เขียนได้งามเหลือเกินค่ะ
  • ลักษมณ์

    3 ธันวาคม 2547 01:27 น. - comment id 382802

    จะเข้าใจครับ .. อิอิ
  • เพียงพลิ้ว

    3 ธันวาคม 2547 09:31 น. - comment id 382877

    ลึกซึ้งจนเกือบไม่เข้าใจค่ะ
  • idaho

    3 ธันวาคม 2547 15:07 น. - comment id 383025

    รัก เธอดั่งเช่นเม็ดทราย
    มิอาจนับได้มากมายนัก
    มากล้นความรักบายระบัด
    ซึมซับจับจิตทุกวัน
    รัก เธอดั่งเช่นเม็ดทราย
    แม้ลมโปรยปรายพายพัด
    เม็ดทรายมิมีเลือนดับ
    ยังทับฝังท่วมล้นมั่นคง
    
  • ชัยชนะ

    3 ธันวาคม 2547 19:22 น. - comment id 383202

    รอยเท้าที่สลาย
    กับเม็ดทรายตามองเห็น
    ความจริงอาจซ่อนเร้น
    ไม่อาจเห็นในเม็ดทราย
    
    แวะมาช่วยเพิ่มความงงครับ
    
    

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>