แรกเห็น

จะเด็ด

พบรอยยิ้ม อิ่มละไม ในวันนั้น
พี่อกหวั่น พรั่นใจ ให้ผวา
เสียงสดใส ใช้ถ้อยคำ จำนรรจา
ตาต้องตา มาประสาน หวานอารมณ์
โอ้น้องหญิง พริ้งพักตร์ ทักทายพี่
เอ่ยวจี ไถ่ถาม เจ้างามสม
พี่ลอบมอง น้องนาง พลางชื่นชม
ใจที่ตรม เมื่อวันวาน พลันลุกวาว
ใจเอ๋ยใจ เผลอใจ ได้อีกครั้ง
มิอาจรั้ง ยั้งหยุด ฉุดใจหนาว
ใจก็อยาก ฝากรัก อีกสักคราว
ลบรอยร้าว แห่งความหลัง ที่ฝังใจ
ใจอยากบอก ใจบางบาง อย่างพี่นี้
ยังไร้ที่ ฝากรัก พักอาศัย
อยากมีคน ร่วมถักทอ ก่อสายใย
สานรักไว้ เป็นตำนาน วิมานดิน				
comments powered by Disqus
  • ฤกษ์(ไม่ได้ล๊อกอิน)

    24 มิถุนายน 2554 13:00 น. - comment id 1200615

    ผิดกับเราแรกเจอเธอค้อนขวับ
    ไม่ยอมรับความจริงสิ่งที่เห็น
    หนุ่มรุงรังบ้านนาทำหน้าเป็น
    ดูลำเค็ญซ่อมซ่อเหมือนขอทาน
    
    หากเธอมีตาทิพย์กระพริบพร่าง
    มองผ่านร่างพบใจที่ไหวหวาน
    เธอคงยิ้มปลอบขวัญวันชื่นบาน
    ได้ไม่ต้องทรมานถึงวันนี้...
    
    จดจำย้ำตรึง

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>