๏ ปลายหนาว ๚ะ๛

บินเดี่ยวหมื่นลี้

๏ หนาวอำลาช่วงคาบเคยทาบเถื่อน
หมอกขาวเลือนลับหายสุดปลายสรวง
ท่ามคืนเปลี่ยวเงียบงันเดือนผันดวง
คล้อยต่ำล่วงลาฟากลับจากไกล

คืนเหน็บหนาวยาวนานถึงกาลกลับ
น้ำค้างลับรานหยดหยาดสดใส
เคยแต้มแต่งละอองทั่วท้องไพร
อาบหัวใจไล้แก้มคนแรมทาง

เหลือเพียงร่องรอยร่างเคยวางรูป
ที่พรมจูบยอดหญ้าก่อนฟ้าสาง
คราดวงวันสาดต้องก็พร่องจาง
ระเหยห่างคืนหนเลือนพ้นวาร

หลากพจน์ถ้อยร้อยพันคืนวันหนาว
แสนเรื่องราวเก็บงำมิร่ำขาน
สุขหรือทุกข์กุมกำเป็นตำนาน
ให้พ้นผ่านดั่งหนาวพรากราวพง

จักเก็บกำคำถามนิยามรัก
จนปรักซากยุ่ยเป็นผุยผง
อีกหอมหวานชื่นล้ำเคยดำรง
ปล่อยซุกพงซ่อนภูเร้นคู่ไพร

เพียงร่อยรอยเบาบางเคยวางรูป
เฉกรอยจูบบางบางน้ำค้างใส
ที่วางหยาดหยดนิ่งแต้มกิ่งใบ
แล้วลับไกลทิ้งรอยให้คอยลืม๚ะ๛
				
comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>