คนบนฟ้า...ไร้เมตตา..แล้วหรือไร.....จึงทอดทิ้งคนไร้ใคร ให้ไร้เธอ

แทนฝัน

คืนฟ้าแจ่ม แกมดาว พราวดื่นดาษ....
จันทร์วงวาด...สาดแสง...แข่งดาวใส....
สายลมแผ่ว....แว่วหวาน..กังวาลใจ....
หอมกรุ่นไอ...ดอกไม้สวย...รวยระริน.......
....แต่คนเหงา..พรางเงาจันทร์...อย่างงันเหงา.....
ฟ้าผืนเก่า...ยังเศร้าไร้...ไม่จบสิ้น...
ถึงดาวสวย...จันทร์ใสสด..หมดราคิน....
คนบนดิน...ยังเหงาร้าง..ไม่สร่างซา......
....คืนฟ้าแจ่ม...แกมดาว...ยังร้าวหม่น.....
เพราะมืดมน...ค้นหัวใจ...ยังไหวว้า....
คอยวอนจันทร์...ปันไออุ่น...ที่นวลตา...
แต่ไยหนา...เสียน้ำตา..อยู่ร่ำไป......
...แล้วพรดาว...พราวแสง...ที่แกล้งเฉย...
ไฉนเลย...จะทิ้งขว้าง...ให้ร้างไหว....
คนบนฟ้า...ไร้เมตตา..แล้วหรือไร.....
...จึงทอดทิ้ง...คนไร้ใคร...ให้ไร้เธอ....				
comments powered by Disqus
  • ผู้หญิงไร้เงา

    14 กันยายน 2546 23:58 น. - comment id 167902

    คนบนฟ้ามีเมตตาหน่อยได้ไหม
    อย่าปล่อยให้คนบนดินต้องสิ้นไร้
    คนสำคัญที่สุดในหัวใจ
    ให้เขามีเรื่อยไปได้ไหม..คนบนฟ้า
    
    ***เป็นกลอนที่ไพเราะและสื่อความหมายได้ดีมากๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ***

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>