ทะเลไม่กว้างกว่าปีกนก

คืนแรมสามค่ำหน้าร้อน



  กว้างเหลือเกินท้องฟ้า กว้างกว่ากว้าง..
 
ริมทะเลทึ่ว่างว่างยิ่งกว้างกว่า
 
ว่างเพียงดักกักขังแม้แต่เวลา
 
ราวกับว่าเวลาหยุดสุดการเดิน
      ทะเลกว้างเท่าเทียมฟ้า กว้างกว่ากว้าง   ความอ้างว้างว่างทบเท่า เราขัดเขิน   ทะเลใหญ่ ใจเราเล่าเหงาเหลือเกิน   นั่งเพลินๆน้ำตารื้นชื้นนัยนา     เหงานิ่งนั่ง นั่งนิ่งๆพิงความเหงา   ที่ใหญ่เท่าทะเลกว้าง อยู่ข้างหน้า   ไกลเกินก้าวยาวเกินไกลไปสุดตา   ไกลเกินกว่าตะโกนไกลให้ใครยิน     แล้วความว่างก็พลันหายสลายวับ   ด้วยพาดทับของเงานกเพลินผกผิน   ฉีกอากาศขาดเป็นทางระหว่างบิน   ที่ว่างแหวกแตกเป็นชิ้นภินท์พังพลัน     ในทะเลทีกว้างว่างกว้างกว่ากว้าง   ในระหว่างที่ลังเลเหและหัน   ใกล้จะพังรังจะแพ้. แต่ไหวทัน   ด้วยปีกนกปีกน้อยนั้น อันบอบบาง-   สอนให้สู้ให้รู้สิ้นให้บินสู้   ได้เรียนรู้ดูเรียนไล่ไม่เมินหมาง   ดูเรียงไล่ได้เรียนรู้อยู่ในทาง   เถอะ! ทะเลไม่กว้างกว่าปีกนก  
comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>