30 กันยายน 2546 11:23 น.

สายลมแห่งโชคชะตา

ละอองน้ำ

สายลมแห่งโชคชะตา
พัดมากระซิบเพียงแผ่ว...ข้างหู
ฉันได้เข้าใจในหลายสิ่ง...ที่แม้บางคนเปิดตาดู
ก็คงไม่อาจรับรู้...เพียงสายตา

สายลมแห่งวันก่อนเก่า
กำลังพัดย้อนเข้า...เพื่อถามใครบางคนว่า
อะไรภายใต้คำถาม  ที่เธอพยายามหาเหตุผลดีดีเข้ามา
กับคำแก้ตัวและการตีสองหน้า...ให้เธออย่าคิดเอาว่า...
   ...จะรอดตัว...

สายลมแห่งการพบพาน
หากเธอทำดีในวันวาน...วันนี้..พรุ่งนี้...คงไม่มีเรื่องชั่ว
ยอมรับว่าเธอเก่ง...แต่หากก็ทำตัวเธอเอง...ให้หมองมัว
สำรวจใครต่อใครเสียจนทั่ว...แต่ลืมมองตัว...ไม่รู้ทำไม...

สายลมที่พัดพาเวียนวน
อย่ามองผ่านใครบางคน...เพียงแค่...ดูสงบเสงี่ยมและอ่อนไหว
เพราะสายลมเย็นฉ่ำบางเบา...ที่เธอคิดเอา...ว่าไม่อาจตอบโต้ใคร
ในวันที่ก่อตัวเป็นพายุใหญ่...เธอก็เป็นแค่สิ่งเล็กเล็กที่ไม่อาจทานอะไร
    ...ได้เหมือนกัน...				
23 กันยายน 2546 09:35 น.

เพียงแค่ไม่...เอ่ย

ละอองน้ำ

เดินจากมา...
ไหวหวั่นกับเพลงน้ำตาที่แว่วเสียง
จิตใจ...คล้ายคล้ายจะเอนเอียง
หลบเลี่ยง...เบี่ยงหน้าเลี่ยงหลบมา

ปิดหู...
ไม่รับไม่รู้เหมือนดังว่า
ท่วงทำนองปวดร้าวราวผ่านมา
เพียงทักทายอำลา...และผ่านไป

ปิดปาก...
ให้เรื่องราวหลายหลากจากแห่งไหน
กลืนหายพร้อมสายลมแกว่งไกว
เดินทางจากไปพร้อมสายลม

ปิดตา...
มองแต่ฟ้าสีฟ้าคราแดดร่ม
มองแต่หญ้าสีเขียวเพื่อชื่นชม
มองแต่คนน่านิยมเพื่ออิ่มใจ

โลกของความรู้สึก...
อาจไม่ล้ำลึก...แต่หลายครา...ก็ต้องมองใหม่
ในเสียงจอแจ...บางอย่างอาจดูแย่...แต่ก็..ไม่มีอะไร
และในความเงียบของคนหวั่นไหว...อาจกำลังบอกลาบางคนในใจ
...แค่เพียงไม่...เอ่ยออกมา...				
22 กันยายน 2546 11:44 น.

ความรัก...ที่ไม่มีคนรัก

ละอองน้ำ

ความรัก...ที่ไม่มีคนรัก
วันที่ตระหนัก...อาจไม่ซึ้งนักหนา
อาจไม่สุขล้น...และไม่ท่วมท้นน้ำตา
ยังมีที่ว่างของเวลา...ให้คนผ่านมา-ผ่านไป

    ความรัก...ที่ไม่มีคนรัก
ไม่มีเรื่องใดให้หนัก...แต่ก็ไม่..อ่อนไหว
เพียงความสุขเล็กน้อย...ที่เติมร่องรอยให้หัวใจ
มีหวัง...มีฝัน...แม้ไม่ยิ่งใหญ่...แต่ก็รับรู้ว่ามีหัวใจ
   ...อยู่ข้างใน...อีกตั้งดวง...

   อย่ารั้งฉัน...เพื่อไม่ให้จากเธอไป
ฉันไม่ใช่ใคร...ที่เธอจะยึดไว้...เป็นห่วง
ฉันไม่ใช่ความหมาย  เป็นทุกอย่างได้อย่างที่เธอทักทวง
วันเวลาที่เลยล่วง...ความรักที่เธอแค่หวง...อย่าเรียกร้อง
   ว่าเป็นของ...เธอ				
17 กันยายน 2546 14:51 น.

เวลา

ละอองน้ำ

ที่ทาง
เริ่มมีหญ้าขึ้นรกร้าง
เหลือรอยเก่าเบาบาง
ค่อยค่อยจาง  จากสายตา

ที่เก่า
คงมีเพียงเราที่เห็นว่า
ความเปลี่ยนแปลง  เมื่อใด จะเข้ามา
ฉันรอเพียงเวลา...ให้สิ่งที่ค้างคา...จบลง				
15 กันยายน 2546 12:33 น.

ความรักของคนที่ไม่รัก

ละอองน้ำ

ความรัก...
ฉันบอกได้ว่าไม่อาจใช้รักษา
บาดแผลเก่าเก่า...ที่ใครเขาทำมา
ไม่เคยคิดจะเยียวยา...จิตใจที่ด้านชาของใคร หรือ เธอ

บอกรัก...
ฉันตระหนัก...จะไม่ใช่เพราะผลั้งเผลอ
ใช่ว่า...ไม่มีใคร...จึงเอารักมาให้เพียงรั้งเธอ
เพียงเพื่อฝันและรอเก้อ  อย่างเธอเคยเจอ  ฉันไม่ทำ

คนรัก...
เพียงความหมายที่แน่นหนัก ไม่ต้องเอ่ยซ้ำ
ไม่เกี่ยวกับใคร  สำคัญขนาดไหน  เขาต้องมาจดจำ
ในความสุขและการเจ็บช้ำ...เป็นเรื่องที่จดจำ
...กันแค่สองเรา...

ใคร...
เพียงหมายเป็นแค่อุ่นไอ...ในวันเหงาเหงา
เอาหัวใจมาทิ้งเรียงราย...ปล่อยใจปล่อยกายให้ซึมเซา
รึเพราะใจตนไม่รู้ทันเท่า  จึงปล่อยให้เหตุผลเก่าเก่า...
...ซ้ำเข้า..ทางเดิม...				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟละอองน้ำ
Lovings  ละอองน้ำ เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟละอองน้ำ
Lovings  ละอองน้ำ เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟละอองน้ำ
Lovings  ละอองน้ำ เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงละอองน้ำ
>