เรื่องตัวเอง

ละอองน้ำ

ฉันเดินสวนผู้คนมากหน้าหลายตา
ด้วยอารมณ์ที่ไม่คิดจะใส่ใจอะไรรอบตัว
นึกถึงอยู่...แต่คนที่นอนอยู่บนตัวตึก
ฉันเดินผ่านผู้คนยิ้มแย้มที่สวนออกจากลิฟท์
เป็นน้องๆนักศึกษาพยาบาลที่ท่าทางร่าเริง
เมื่อไม่ได้เกี่ยวข้องกับเหตุผลหลักของการมาที่ที่แห่งนี้
...ก็คง...ไม่เห็นต้องรู้สึกอะไร
เวลาที่ผ่านมาของเงื่อนปมที่ไม่ได้แก้
ปมที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลัง...
การไม่พูด...ไม่กล่าว
ไม่ได้ช่วยให้สิ่งที่มีอยู่...กลายเป็นไม่มี
เพียงแค่...ลืมลืมมันไปก็เท่านั้น
เวลาช่วยอะไรได้หลายอย่าง
แต่ปมบางปม...ไม่ได้คลายออกด้วยเหตุผลของเวลา
หากแต่...เหตุผลของการกระทำ
คนที่มักจะแก้ปมต่างๆเสมออย่างฉัน
กลับปล่อยปละละเลยสิ่งสำคัญให้ถูกทิ้ง
ด้วยเหตุผลที่มองความรู้สึกตัวเองเป็นสำคัญ
หลายปีก่อน
คำพูดของเพื่อนคนหนึ่ง...กระทบใจฉันอย่างแรง
วันที่เราต่างเด็กและเขลา
ฉันเจ็บแปลบทุกครั้งที่นึกถึง
ทั้งที่...คนที่รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นก็คือตัวฉันเอง
ทั้งที่...มีเหตุผลดีดีให้เขา...ในสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ
ผ่านมาประมาณห้าปี
ฉัน...ไม่ได้ลืม  แต่ก็เหลือเพียงคำว่าติดใจ  มากกว่าคำว่าเสียใจ
แต่นั่น...ก็ยังทำให้รู้สึกเจ็บจี๊ดเล็กๆในใจ
เราเจอกันด้วยความบังเอิญทั้งที่ไม่น่าเป็นไปได้
เวลา...ทำให้เขาเข้าใจ
และฉันก็เชื่อ...ว่าสิ่งเหล่านั้นก็ทำให้เขารู้สึกไม่ต่างกัน
หากความเด็กและเขลาในอดีต
ไม่ได้ทำให้เขาคนนี้เป็น..คนขลาด..ที่จะพูดถึงมัน
ความรู้สึกผิดที่ถ่ายทอดออกมาผ่านคำพูดธรรมดา
และท่าทางสงบเหมือนเรากำลังเล่าความหลังครั้งเด็กกันอยู่
จากวันนั้นถึงวันนี้
ฉันเหลือแค่...จำได้...ไม่มีติดใจหรือเสียใจใดใด
และคิดว่าเขา...ก็คงรู้สึกเช่นเดียวกัน
วันนี้
ฉันได้ลองใช้ความกล้าหาญในตัวเองแบบที่เพื่อนคนนั้นได้ทำไว้
ไปทำสิ่งที่ควรจะทำมาเนิ่นนาน
บางที...การย่อต่ำ...เป็นวิธีที่แท้จริงที่ทำให้คนเราสูงขึ้น
ฉันวางมาลัยบนมือพ่อที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย
คุกเข่ากับพื้นและกราบแทบเท้าพ่อโดยไม่อายใครอื่นในห้อง
ขอขมา...ที่เคยมีทิฐิมาตลอด
พ่อน้ำตาซึม...แต่ฉันร้องไห้
ฉันไม่แน่ใจ...ว่าคนคนนี้จะอยู่กับฉันได้อีกนานแค่ไหน
แต่ฉันแน่ใจ...ว่าวันนี้...ตัวเองทำสิ่งที่ถูกแล้ว 
บางสิ่งบางอย่าง...ก็ต้องใช้เวลาที่จะค้นหาและความกล้าที่จะแก้ไข
ถ้าถามฉันว่า...ความรู้สึกเจ็บปวดของเขานั้นมากแค่ไหน
ฉัน...รู้สึก...ด้วยความรู้สึกของตัวเองแล้ว
ก็คงมีแต่ความเจ็บปวดของตัวเองเท่านั้น...ที่ทำให้ได้เข้าใจความรู้สึกของคนอื่น
มีคนเล่านิทานก่อนนอน...ให้ฉันฟังว่า
นกตัวหนึ่ง...ได้เดินทางมาไกล
และเมื่ออยากหยุดพัก
น่าจะหยุดพักที่ตรงไหน
ระหว่างยอดหญ้า...กับ...กิ่งไผ่
หากเลือกยอดหญ้า
นก...ก็ต้องพยายามอย่างเหนื่อยหนักที่จะทรงตัวให้อยู่นิ่ง ผ่านลมแรงรอบข้าง
หากเป็นกิ่งไผ่
มันจะมั่นคงพอให้นกได้พัก...
ฉันรู้สึกว่า
ถึงเวลาแล้วที่นกตัวนี้...จะเดินทางกลับบ้านเสียที				
comments powered by Disqus
  • หมอกจาง

    4 มกราคม 2547 11:15 น. - comment id 70581

    หลายวันก่อนก็เข้ามาอ่านเรื่องนี้ทีหนึ่งแล้ว..
    แต่วันนั้นมีเรื่องวุ่นๆวายๆ ไม่ค่อยมีสมาธิจดจ่อกับมันนัก..
    
    วันนี้ ว่าง โปร่ง กว่าวันนั้น กลับมาได้ค่อยๆอ่านมันอีกครั้ง..
    
    พูดได้เต็มปากว่า ละอองน้ำเขียนเรื่องนี้ได้ดีจัง..
  • maruko_sos

    10 มกราคม 2547 13:09 น. - comment id 70664

    ----
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    ......
    

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>