กับหยาดฝนที่โปรยปรายมาจากฟ้า
แต่น้ำตานั้นหลั่งรินมาจากไหน
เพียงแค่รักไม่หวังสิ่งใด ๆ
สุดท้ายใจก้อต้องพังช่างแสนตรม
เพียงเพราะรักแค่อยากจะพักพิง
ขอแค่สิ่งที่เธอยังเก็บไว้
อยากจะได้จากเธอแค่หัวใจ
มิใช่เงินหรือทองของนอกกาย
เอ็นดูรักจากฉันหันมาหน่อย
อย่าปล่อยใจให้มันช้ำเพราะคำหวาน
ที่เธอเคยโปรยดั่งฝนทุกวันวาน
เพียงแค่นี้ก็ร้าวรานผลาญหมดใจ
เพราะอยากฟังคำว่ารักฉันสักหน่อย
อย่าให้คอยอีกเลยเกินทนไหว
กาลเวลาไม่เคยหยุดรอใคร
บอกได้ไหมบอกสักครั้งยังรอฟัง
18 สิงหาคม 2548 22:38 น. - comment id 505686
ผมเห็นชื่อคุณต้องรีบเข้ามา เพราะผมเป็นคนที่ชอบรัตติกาลมากครับ ชอบมองจันทร์เพ็ญและดาวยามกระพริบท่ามกลาง ฟ้าใส มันได้อารมณ์จริงๆ กลอนคุณแต่งออกมาจากห้วงใจเน้นอารมณ์ ได้อย่างยอดเยี่ยมครับ ขอชมเชยผิดถูกไม่ว่ากันนะครับ
แก้วประเสริฐ.

19 สิงหาคม 2548 15:54 น. - comment id 505953
ซึ้งนะค่ะ

20 สิงหาคม 2548 00:11 น. - comment id 506126
ขอบคุณค่ะ ทุกคนที่อุตส่าห์เข้ามาเยี่ยมชม รวมทั้งคำชมด้วย จะพยายามต่อไปค่ะ เพื่อให้ได้กลอนที่มีคุณภาพในบทต่อไป
