ผมรักรักรักรักรักคุณมาก
มิอยากจากไปไหนให้ห่วงหา
แต่ตอนนี้ต้องจากไปถึงอยุธยา
ไปเรียนต่อปริญญาให้ภูมิใจ
ไปอยู่นั้นคงคิดถึงและห่วงหา
อยากกลับมาอยู่ใกล้ให้สุขสม
แต่ตอนนี้ความคิดถึงพึงระทม
ใจระบมกลัวตัวเจ้าจะห่างใจ
ข้าจะหมั่นฝากคิดถึงลงแม่น้ำ
ไหลไปตามแม่คงคาพระยาไหล
เจ้าพระยาน้ำสายนี้สถิตใจ
คุญคุณไชร้ฝากความรักถึงใจนาง
ฝากแม่ศรีช่วยดลจิตดลใจเจ้า
อย่าให้เขานอกใจข้าอีกหน
เพราะข้ารักเขาอยู่ต่อสู้ทน
มีปัญหามากล้นช่วยข้าที
ส่วนตัวข้าอยู่ทางนี้ต้องเรียนหนัก
ไหนจะรักที่จะต้องคอยห่วงหา
ในห้องเรียนยังต้องเรียนในตำรา
นอกห้องมาเรียนต่อสู่ลูกผู้ชาย
ที่จากไปอยากจะเก่งทั้งบู๊บุ๋น
ขอผลบูญจงช้วยอย่าผิดหวัง
ทั้งสองอย่างที่หมายไว้จงอย่าพัง
ข้าจะยังเรียนอยู่อย่างสุดใจ
26 พฤษภาคม 2549 01:37 น. - comment id 579689
จำต้องจากลาจรไปแห่งหน
ข้าท่องมนต์ลงอักษรให้ผ่องศรี
นะโมตะสะ จำไว้ได้เท่านี้
ขอยินดีกับศึกษาหาวิชา
อยู่ทางไหนหากใจมั่นมิแปรผัน
กี่คืนวันให้เชื่อใจไม่มุสา
แม้เรียนจบประสบชัยรอเวลา
พร้อมน้องยายกขันหมากขอแต่งเอย...
อ่านกลอนของ ดาบไม้แล้ว แต่งได้แบบนี้อะ
ไม่ว่านะ ขอแจมๆๆๆ

16 ตุลาคม 2550 14:56 น. - comment id 771998
..
อันนี้เพราะๆจริงๆ นะคะ
มีบู๊ตบท้ายอีกตะหาก..
เยี่ยมๆ
ได้ใจดี
