5 ธันวาคม 2547 10:36 น.
วายุ...
เธอคือความรัก
ที่ฉันได้รู้จัก..ตรงนี้
เธอคือเจ้าของความรู้สึกที่มี
เพราะเธอคือคนดี..ของหัวใจ
ถึงจะเป็นคนที่พูดไม่เพาะนัก
แต่ที่บอกว่า..รัก..น่ะใช่
ของอย่างนี้พูดเล่นได้อย่างไร
มันต้องอยู่ที่ความจริงใจที่มี
ความผูกพันในหัวใจ
ความห่วงใย..มันล้นปรี่
ล้วนแต่เป็นความรู้สึกดี ๆ
ที่ฉันพร้อมจะมีให้เธอ
ถึงจะเป็นคนเล่น ๆ
แต่เวลารักเป็นก็เพ้อ ๆ
เรื่องอย่างนี้...ฉันจริงจังนะเออ
เมื่อบอกว่ารักเธอ...ก็รักเธอคนเดียว
4 ธันวาคม 2547 18:47 น.
วายุ...
เธอจะนอนหลับมั้ยในคืนนี้
คืนที่มีดวงดาวเคียงคู่จันทร์
ก็คิดถึงเธอนั้นตลอดวัน
จะให้ฉันหลับได้อย่างไรเธอ
คิดถึงนะถึงได้นั่งมองดาว
รู้รึเปล่ามีใครที่นั่งเพ้อ
ใครคนนั้นเป็นคนดีที่รักเธอ
แต่คงเก้อ เหมือนจันทร์ที่ไร้ดาว
ใครคนนั้นก็จะคอยในวันหนึ่ง
วันที่ซึ่งจะมีดาวอยู่เต็มฟ้า
ล้อมรอบจันทร์ที่คอยตลอดมา
วันที่ว่า..คงจะถึง - - ในสักวัน - -
กลอนบทนี้นั้นอาจ...ไม่มีค่า
แต่หวังว่าคนที่เขียน..เธอคงชอบ
ก็ไม่หวังว่าเธอจะต้องตอบ
เพียงแค่มอบ แด่เธอ ก็พอใจ
ก็ไม่รู้จะทำ - - ยังไงดี
เธอถึงมีความสุขตลอดไป
แค่เพียงขอจะมอบ ..ใจหนึ่งใจ
เก็บเอาไว้ให้เธอทุกเวลา
ใจหนึ่งใจปวดร้าวมามากพอ
ก็จะขอหยุดลงเพียงเท่านี้
ไม่อาจเดินต่อไป..ใจที่มี..
หยุดลงตรงนี้ที่เธอ เพียงคนเดียว
4 ธันวาคม 2547 18:30 น.
วายุ...
มองฟ้าทุกวันก็เหมือนเดิม
ยังคงเติมความรักให้กับดาว
ค่ำคืนนี้แม้ว่ามันจะเหน็บหนาว
ตราบฟ้ารักดาวฉันรักเธอ
หากว่าเธอไม่มีใคร - ในวันนี้
เธอยังมีคนหนึ่งที่แสนไกล
บอกกับเธอด้วยสายลมที่อ่อนไหว
ว่ามีใจให้กับเธอเสมอมา
สายลมนี้ที่ฉันจะมีให้
พัดพาใจที่มีและอ่อนล้า
อยู่กับเธอไม่เคยห่างทุกเวลา
อาจไร้ค่าสายลมที่หวังดี
4 ธันวาคม 2547 18:20 น.
วายุ...
อยากหลับตลอดคืน
ไม่อยากตื่นลืมตา
แล้วพบความจริงว่า
เธอเพียงผ่านมาแล้วจากไป
เพราะทุกสิ่งเป็นเพียงฝัน
ที่ทำจนฉันหวั่นไหว
หากในฝัน..มีรักจริงใจ
มีความห่วงใย..ความผูกพัน
ก็อยากหลับตลอดคืน
อาบอุ่นไอรักในฝัน
เพราะความจริงที่เป็นอยู่ทุกวัน
ไม่มีเธอให้ฉันได้ชื่นชม
4 ธันวาคม 2547 18:13 น.
วายุ...
นั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียว
ใจมันชอบเลาะเลี้ยวไปตรงโน้นตรงนี้
ไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเลยคนดี
เพราะใจดวงนี้ มันคิดถึงเธอ
อยากดูแลเธอนะคนดี
แต่...ทำได้แค่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ
อยากปลอบโยนยามอ้างว้าง
แต่ทำได้..แค่คิดถึงอยู่ห่าง ๆ
...เท่านั้นเอง...
ไม่อยากพบหน้า
ด้วยเกรงว่าจะรินน้ำตาให้เธอเห็น
ไม่อยากพบท่าทีที่ชาเย็น
ก็รู้อยู่ว่าเป็นคนห่างไกล
จึงเต็มใจจะจากอย่างเงียบงัน
เมื่อไม่อาจเป็นคนสำคัญของเธอได้
แม้จะทรมาน ร้าวสักเท่าไร
ยังเต็มใจจะจบเจ็บกับน้ำตา
หน้าส่วนตัว
832
