4 ธันวาคม 2547 18:20 น.
วายุ...
อยากหลับตลอดคืน
ไม่อยากตื่นลืมตา
แล้วพบความจริงว่า
เธอเพียงผ่านมาแล้วจากไป
เพราะทุกสิ่งเป็นเพียงฝัน
ที่ทำจนฉันหวั่นไหว
หากในฝัน..มีรักจริงใจ
มีความห่วงใย..ความผูกพัน
ก็อยากหลับตลอดคืน
อาบอุ่นไอรักในฝัน
เพราะความจริงที่เป็นอยู่ทุกวัน
ไม่มีเธอให้ฉันได้ชื่นชม
4 ธันวาคม 2547 18:13 น.
วายุ...
นั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียว
ใจมันชอบเลาะเลี้ยวไปตรงโน้นตรงนี้
ไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเลยคนดี
เพราะใจดวงนี้ มันคิดถึงเธอ
อยากดูแลเธอนะคนดี
แต่...ทำได้แค่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ
อยากปลอบโยนยามอ้างว้าง
แต่ทำได้..แค่คิดถึงอยู่ห่าง ๆ
...เท่านั้นเอง...
ไม่อยากพบหน้า
ด้วยเกรงว่าจะรินน้ำตาให้เธอเห็น
ไม่อยากพบท่าทีที่ชาเย็น
ก็รู้อยู่ว่าเป็นคนห่างไกล
จึงเต็มใจจะจากอย่างเงียบงัน
เมื่อไม่อาจเป็นคนสำคัญของเธอได้
แม้จะทรมาน ร้าวสักเท่าไร
ยังเต็มใจจะจบเจ็บกับน้ำตา
4 ธันวาคม 2547 17:52 น.
วายุ...
ก็เป็นทั้งหมดของความรู้สึก
ในใจส่วนลึกที่ใครคนหนึ่งจะมีได้
เผื่อว่าคนที่อ่านผ่านตาจะเห็นใจ
แล้วกลับมาห่วงใย คนขี้น้อยใจ..สักที
ทำไม...ระหว่างเราถึงเป็นอย่างนี้
ตอบฉันสิคนดี ตอบได้ไหม
ยังรักกันเหมือนเดิมหรือไม่มีเยื่อใย
เธอจึงห่างเหินไป..ไม่ไยดี
ไม่มีคำว่าสาย สำหรับการเริ่มต้น
และจะไม่หลุดพ้น หากไม่ค้นหา
คำตอบของหัวใจ ที่เฝ้าคอยตลอดเวลา
ในที่สุดก็ได้รู้ว่า คนที่สำคัญในสายตา - - คือเธอ
หน้าส่วนตัว
716
