ทุกครั้งที่จรดมือ จรดดินสอ จรดปากกา...
ใจระลึกยามได้อยู่เคียงค่ำ กับคนมีใจเพื่อความงามแห่งฝ้ายอย่างแท้จริง
ท่าน ศิลปินแห่งชาติ ผู้นั้น..ผู้มีใจ อยู่กับน้ำ อยู่กับความงามแห่งแผ่นดิน
ความงดงามแห่งใจซึ่งฉายประกายใสออกมา
เสียงเอ่ยเอื้อนแม้นนานมา..ยังคงอยู่ในความทรงจำ แม้นเพียงช่วงระยะเวลาที่สั้นมาก ...ครั้งหลังๆ แม้นนำรถยนต์ส่วนตัว ขึ้นไปใช้เอง .. ป้าแสงดา ก็มิได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว คงได้พบ ลูกสาวของเธอเป็นบางขณะ ส่ง ส.ค.ส. ปีใหม่ ไปให้บางครั้ง
เปลี่ยนวิถีชีวิต เปลี่ยนงาน เปลี่ยนระบบชีวิตใหม่
ชื่อของ ป้าแสงดา และเรื่องของเธอก็เลือนหายไป แต่ผลงาน ผ้าลายน้ำไหล ของเธอยังอยู่
๏ ชีวิต..เรา..สั้นนัก
รัก...ศิลปะ..ยาวไกล
ชีวิต..ซึ่งเลื่อนลอย...ไหลไป
สิ่งใด..หนอเป็น..เช่นสรณะ
งานเหล่าใด งานไหน...เป็นไปเพื่อชน
งานหมู่เหล่า...ลำบากลำบน..ยลวาทะ
ชนชาวบ้าน ร้านถิ่นไกล ได้ใช้เป็นสาระ
คือสัจจะ...งานศิลปะกรรม..ทำเพื่อเชื้อชน ๚
กลอนน้ำไหล...ใจเพื่อผองชน..
ขอเขียนบทกลอนนี้เพื่อ ศิลปะชนพื้นบ้านแห่งล้านนาไทย
ผู้สืบทอดศิลปะวิทยาการแห่งงานธรรมชาติ สานประสาทงานพื้นถิ่นแห่งใยฝ้าย
สู่ศิลปะกรรมนำใจให้สงบงาม
ทิกิ_tiki

จารครั้งสุดท้ายเมื่อ ๑๐ : ๑๕
สายวันพระอังคาร ๑๕ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๔๗
วันแรม ๑๓ ค่ำ เดือน ๗
ณ. เมืองฟ้าอมร กรุงเทพฯมหานคร

tiki 16 มิ.ย. 2547 13:55 น. - ID 33821