ผู้หญิงสีม่วง

คุณคิดเหมือนฉันมั๊ยว่า ..
เวลาในแต่ละวันนั้น..ไม่เท่ากัน..
ฉันรู้สึกว่า..วันนั้นเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน ..
เร็วกว่าทุก ๆ วันนี้ที่ยาวนานเหลือเกินกว่าจะหมดหนึ่งวันที่ฉันใช้ไปกับการคิดถึงคุณ..
อยากอยู่กับคุณต่อนะ .. แต่ฉันหมดวัยที่จะเอาแต่ใจเป็นเด็ก ๆ
และคุณก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่ฉันสมควรจะอ้อนด้วย ..
ฉันเกลียดเวลา..ที่บังคับให้ฉันจำใจต้องแยกจากคุณ .. 
คุณอย่าแปลกใจนะ.. ที่ฉันไม่กล่าวคำลาจาก หรือแม้แต่จะยกมือทำสัญญาณการจากลา..
เพราะฉันกลัวว่ามันจะเป็นลางล่วงหน้า..ที่จะทำให้เราไม่ได้เจอกันอีก ..
หลังจากแยกกันแล้ว .. ความกลัวก่อขึ้นในใจฉันเงียบ ๆ ..
ไม่ต้องบอกว่าฉันกลัวสิ่งใด .. มันเดาได้ไม่ยาก..
แต่ความกลัวเกิดขึ้นไม่นาน..ความอิ่มเอมใจแทรกมาแทนที่..
เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังทำลายความเงียบ..ตามด้วยเสียงทักทายจากคุณ ..
แสดงความใส่ใจ..หลังจากที่เราแยกจากกัน ..
เป็นครั้งแรกที่เสียงของคุณ..มีความหมายในใจฉัน..
                             เธอไม่แปลก..แต่แตกต่างจากใครใคร
                             เธอเอาชนะได้..แม้ความหวั่นไหวหรือความเหงา
                             เธอเปลี่ยนมุมมองของดวงตา..ในวันที่ฉันเห็นฟ้าเป็นสีเทา
                             เธอเคาะประตูเบาเบา..หัวใจฉันก็เปิดให้เธอก้าวเข้ามา
                             เหตุผลนั้น..ไม่ใช่เพราะใจฉันกำลังคว้าง
                             จึงยึดเอาเธอเป็นแสงนำทาง..ดุจดวงจันทร์บนฟากฟ้า
                             ไม่ได้ถูกความเหว่ว้าบังใจ..หรือความเปล่าไร้บังตา
                             เพราะนั่นจะหมายความว่า..เธอไม่มีค่า..ใดใด
                             ไม่ใช่เพราะเธอคือคนของความ..ใฝ่ฝัน
                              และไม่ใช่ว่าผู้ชายของความผูกพัน..จะเป็นใครก็ได้
                             ไม่อาจเอ่ยวาจา..ที่จะทำให้เธอด้อยค่าลงไป
                              เพราะฉันสัมผัสได้ด้วยใจ..ว่าเธอสำคัญแค่ไหนในความจริง
                             เปรียบผีเสื้อ..ที่นำความสุขมาให้มวลดอกไม้
                             เธอเรียกคืนรอยยิ้มที่หายไป..สะกดความร้าวไหวให้หยุดนิ่ง
                             เธอปลุกฉันตื่นจากภวังค์..ให้เลิกตั้งความหวังกับทุกสิ่ง
                             ทำให้ฉันอยู่ได้ในโลกแห่งความจริง..และเป็นผู้หญิงที่สวยงาม
                             หัวใจฉัน..จะมีเธอผนึกติดในความคิดถึง
                             แม้ในทุกความคำนึง..ความรู้สึกลึกซึ้งจะเป็นเรื่องต้องห้าม
                             แม้จากวันนี้ไป..เธอจะกำลังเปลี่ยนชีวิตใหม่ให้กับใครก็ตาม
                             เธอจะเป็นตัวแทนของนิยาม..ความรักอันงดงาม..ที่ฉันมี ..
. . . . .
บางสิ่งบางอย่าง .. เกิดขึ้นแล้ว ..
ฉันได้ยินเสียงประตูบานหนึ่งเปิดออก ..
เสียงดังอยู่ใกล้ ๆ หน้าอกด้านซ้ายของฉันเอง .. 
. . . . . . 
แล้วฉันจะเขียนถึงคุณอีก.. แม้ไม่แน่ใจว่า..คุณจะได้อ่านมันหรือเปล่า ..
                                                           ..อยากให้คุณรับรู้..ว่ามีคนหนึ่งคนตรงนี้ห่วงใยคุณ..
                                                                                 ...ผู้หญิงสีม่วง...
ปล. ทุกครั้งที่ฉันเห็นสตรอเบอรี่..ฉันคิดถึงคุณ
                                             ............................................
สืบเนื่องจาก ...จดหมายรักฉบับที่ 1 .. ถึงคนในความคิดถึง... 
                        http://www.thaipoem.com/web/scoopdata.php?id=2705