กิรณา

.................................................................................
	เสียงโทรศัพท์มือถือดัง ...ดึงความคิดฉันกลับมาสู่นาทีปัจจุบัน ...
	บนรถโดยสารปรับอากาศ .. 
	"ฮัลโหล..."  ฉันกรอกเสียงลงไป พยายามข่มเสียงสะอื้น ..
	"แก้ว .. เราถึงเมืองชลแล้วนะ .. "  เสียงดาวร่าเริงมาตามสาย 
	"อื้ม ..ดีแล้ว"  ฉันพยายามพูดให้น้อยที่สุด .. 
	"เป็นอะไร?? .. ร้องไห้หรอ .."  เพื่อนรัก ..จับน้ำเสียงฉันได้อยู่ดี 
	"แก้ว ..มีอะไร? .. ตอนนี้อยู่ไหน?"  ดาวคงห่วง .. เพื่อนอย่างฉัน ..
	"ดาว .. อยากทำอะไรทำเลย .. ไม่ต้องห่วงเรา?" 
	ฉันสะกดเสียงสะอื้นไว้ไม่ได้ ..ต้องปล่อยมัน..
	ดาวเงียบ ..เพื่อนรักอย่างเรา ..รู้กันเสมอ..
	ไม่ต้องมากคำให้มากความ ..
	"แก้ว ......."  ดาวเรียกฉันได้แค่นั้น 
	"เราพูดจริงนะดาว ..อยากทำอะไร..ทำ ..เราไม่เป็นอะไร.." 
	เสียงฉันคงพอจะ..ฟังดูเข้มแข็งอยู่บ้างนะ..
	"แก้ว ...เราไม่มีอะไรเลยนะ ... เราไม่คิดอะไร .." 
	เสียงดาว ..ฟังดูร้อนรน ..
	"อื้ม ..ถ้าดาวจะมี ..จำคำเราไว้ ..เพื่อนทำตามหัวใจได้เสมอ .." 
	ฉันบอก ..หมายความตามที่พูดจริงๆ 
	"แก้ว ..."  ดาวเรียกได้แค่นั้น ..
	ฉันวางสาย ... น้ำตาไหลพราก .. 
	... เออหนอ  ... หัวใจคน  ...