แสงไร้เงา

นึกถึงคำพูดของนักเดินทางรุ่นก่อนๆ ที่จำชาวเขามาบอกว่า เดินขึ้นดอยสูงให้มองดูที่เท้า เป็นอุบายง่ายๆ เพราะเมื่อไหร่ที่เราเงยหน้ามองขึ้นไปเห็นหนทางที่สูงชันก็จะเกิดอาการท้อหมดเรี่ยวหมดแรงไปเสียก่อนหรือ ดอยสูงเพียงใดก็ไม่ไกลเกินไปกว่า 2 เท้า เส้นทางขากลับได้พิสูจน์คำพูดนี้แล้วว่าเป็นจริง
ผมนั่งลงเหยียดขากับพื้นทันทีที่มาถึงที่ราบบนยอดภู ท้องฟ้าเริ่มมืดบริเวณขอบฟ้ามีสีแดงระเรื่อแสดงว่าพระอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขาไปแล้ว เพียงครู่เดียวหญิงสาวทั้ง 4 พร้อมกระเป๋าและขาตั้งกล้องก็ค่อยๆ ทยอยเดินตามกันขึ้นมา บางคนไม่ทันได้หยุดพักเมื่อเห็นลำแสงสีแดงจับที่ขอบฟ้าก็พากันเดินหายไปเพื่อหามุมถ่ายภาพแสงสุดท้ายของวันที่ยังเหลืออยู่ ผมมองตามแล้วอมยิ้มอย่างเขินๆ นึกถึงความคิดเมื่อเช้าก่อนออกเดินทาง
เราอาจวัดความเข้มแข็งของร่างกายได้แต่ หัวใจ ผมเพิ่งรู้ว่ามันวัดกันไม่ได้ด้วยสายตา
ยามเช้าฝนยังคงตกปรอยๆ โดยไม่มีวี่แววว่าจะหยุดง่ายๆ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆฝนสีเทา
เส้นทางจากบ้านพักมาที่ทำการหน่วยฯเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนที่ตกหนักเมื่อคืน หลายคนยังดูอ่อนล้ากับการเดินทางเมื่อวานถึงแม้ว่าจะหลับสนิทตลอดคืนก็ตาม หลังอาหารเช้าฝนที่เคยตกพร่ำก็กลับแรงขึ้นเป็นอันว่าการเดินชมดอกไม้บริเวณลานสุริยันสำหรับเช้านี้ต้องถูกยกเลิก
บรรดาดอกไม้กล้วยไม้บริเวณที่ทำการหน่วยฯจึงกลายมาเป็นจุดที่สนใจจากพวกเราแทนโดยเฉพาะกับ สร้อยสมเด็จ กล้วยไม้หายากในประเทศไทยพบเฉพาะที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูหลวงเท่านั้น โดย ดร.ธวัชชัย สันติสุข สำรวจพบเมื่อวันที่ 11 มกราคม 2541 กำลังออกดอกบานสะพรั่ง อยู่ตามลำต้นของต้นไม้ที่เปียกขึ้นบริเวณรอบๆ ที่ทำการเขตฯ