27 กรกฎาคม 2545 16:34 น.
Girl^-^
**นี่น่ะหรือคือช่วงแห่งชีวิต
ใครลิขิตขีดเส้นเกณฑ์วิถี
เคราะห์กระหน่ำกรรมท่วมทุกข์ทวี
ชีวิตนี้มีมาเพื่ออะไร
**แม้ทำดีกี่อย่างก็จางหาย
เหตุไฉนกลายเป็นเช่นนี้หนา
เหมือนตำพริกละลายสายธารา
แม้ปูปลาไม่รู้รสเผ็ดหรือเค็ม
**มีบ้างไหมใครเขาเหมือนเราบ้าง
ที่อ้างว้างเดียวดายใจหม่นหมอง
ต้องประสบเคราะห์กรรมตามครรลอง
ลืมตามองดูโลกโศกโสกา
**เมื่อเกิดมาต้อยต่ำฟ้ากำหนด
สุดรันทดชดใช้กรรมที่ทำไว้
เฝ้าอุตส่าห์พยายามดำเนินไป
อีกเมื่อไหร่จักพ้นมนต์มายา
**หวังสิ่งใดก็ได้แต่สิ้นหวัง
ที่สมหวังใจคิดจิตเกษม
ไม่สนองความดีที่ปรีดิ์เปรม
ตลอดเกมส์ก็ยังไม่สมใจปอง
**จะมีไหมวันทองเป็นของฉัน
และวันนั้นรสชาติสุดปรารถนา
หรือมีแต่วันทุกข์ถมตรมอุรา
ชั่วชีวาหรือนี่ชีวิตเรา.....
27 กรกฎาคม 2545 16:32 น.
Girl^-^
**ชีวิตคนมาจากครรภ์เหมือนกันหมด
ได้กำหนดเพศวัยให้ประสาน
ลมหายใจรับรู้อยู่กับงาน
อุดมการณ์ประดับกับความดี
**รับความโลภทรนงหลงถลำ
คุณธรรมรับไว้ใจผ่องศรี
เกียรติคุณเสริมค่าบารมี
ทำหนาที่รู้เห็นความเป็นจริง
**ความซื่อสัตย์เป็นชีวิตจิตมนุษย์
บริสุทธิ์ภูมิใจในทุกสิ่ง
ปฏิบัติหน้าที่มีพักพิง
ไมตรียิ่งมโนธรรมอยู่จำนรรจ์
**ลมหายใจยังมีชีวิตหวัง
ด้วยพลังใจมุ่งบำรุงขวัญ
สามัคคีร่วมใจไทยด้วยกัน
เพื่อยึดมั่นความดีหน้าที่ตน
**เป็นมนุษย์หยุดธรรมกรรมชั่วเถิด
ใจประเสริฐรู้ชอบประกอบผล
การกระทำรู้เห็นความเป็นคน
รู้อดทนต่อสู้รู้อภัย
**ค่าของคนผลของงานการประเสริฐ
วิญญาณเกิดตามร่างมาอยู่อาศัย
เกิดมาแต่ตัวแล้วจะเอาอะไร
ตายจากไปเพียงแต่ตัวความชั่วดี.....^-^
20 กรกฎาคม 2545 16:46 น.
Girl^-^
-------------------------------(ขึ้นต้นด้วยวรรครับ)
*โอ้จำใจลาไกลจากเคหา
มองเห็นฟ้าจรดน้ำเมื่อยามลา
เพราะเหตุมาทนลองหมองอาลัย
*พอถึงวันเวลาพาตื่นเต้น
ออกเส้นทางเดินเพลินสดใส
จากขอนแก่นแดนอีสานบ้านห่างไกล
สู่เมืองศิวิไลกรุงเทพมหานคร
*มุ่งเข้าสู่โคราชเช้าเก้าโมงเศษ
พ้นจากเขตความรุ่งเรืองเมืองแก่นขอน
หวนคิดถึงมารดาใจอาวรณ์
แม่คงนอนโรงพยาบาลพาลทุกข์กาย
*จะเอ่ยปากกระดากจิตคิดไม่ตก
คบหัวอกอัดอั้นขั้นสลาย
เหมือนโดนปั่นหัวหมุนจนวุ่นวาย
อยากระบายคายออกบอกออกมา
*ครู่ต่อมาถึงอ่าวลำตะคอง
นั่งเหม่อมองออกไปเศร้าหนักหนา
มองผืนน้ำกว้างใหญ่สุดไกลตา
แต่ทว่าใจเราเศร้าเหลือทน
*บนถนนสัญจรแก่นขอนถิ่น
ออกโบยบินฟันฝ่าพายุฝน
ดุจวิหดนกน้อยลอยลมบน
เพื่อดั้นด้นค้นหาคุณค่าตัว
*ผ่านสระบุรีแลภูเขาเหงาจับจิต
นั่งขบคิดระอาพาปวดหัว
สอบกลางภาคจากมาช่างน่ากลัว
คิดไปทั่วกลัวจนทุกข์ทนใจ
*เหนือนทีมีเมฆรายอยู่ปลายฟ้า
เหนือแนวป่ามีผาชันอันสูงใหญ่
หนทางย่ำย่างก้าวแสนยาวไกล
ไม่เหนือใจใฝ่ฝันมุ่งมั่นทำ
*ชั่วหรือดีจะมีใครมองเห็น
ที่อยู่เป็นเช่นเราเข้าถลำ
จนหรือเจ็บค่อยเก็บค่อยจดจำ
การกระทำวัดได้ด้วยใจตน
*บนถนนคนจรแก่นขอนเก่า
ทอดเรื่องราวสิ่งไร้ไปทุกหน
หนึ่งชีวิตคิดคล้ายกับหลายคน
หากทุกข์ทนกว่าใจใครหลายราย
*พร่ำบ่นไปขอพักใจเท่านี้ก่อน
ถึงพระนครอยุธยาพาใจหาย
หวนคำนึงคิดถึงแต่พี่ชาย
ที่มุ่งหมายมาเรียนเพียรวิชา
*ตะลึงหน่อยค่อยเห็นเป็นรุ่งเรือง
ป้ายดอนเมืองติดเยื้องอยู่เบื้องหน้า
รู้แน่ชัดถนัดแน่แก่สายตา
นี่ล่ะหนากรุงเทพเมืองโสภี
*ถึงตอนบ่ายคณะครท่านพาเที่ยว
แล้วลัดเลี้ยวสวนดุสิตจิตสุขี
เหล่าเด็กเด็กเล่นระรื่นชื่นฤดี
ตัวเรานี้ไม่สนุกทุกข์เหลือทน
*ตอนเย็นชมดุสิตพระราชวัง
พระที่นั่งวิมานเมฆน่าฉงน
ตอนค่ำชมรัฐสภาคุ้มค่าตน
เหล่าปวงชนใช้ประโยชน์คุณอนันต์
*บนถนนรถติดไม่นานนัก
สู่ที่พักคุรุสภาน่าสุขสันต์
จะได้พักเอนกายคลายเหนื่อยพลัน
เพื่อแข่งขันบทความการแสดง
*เช้าแรกเริ่มเติมพลังยังพอสู้
แล้วตรู่ไปกิฟฟารีนเพื่อแถลง
ผลประกวดบทความเริ่มอ่อนแรง
แต่ก็แจ้งใจตนคนคิดดี
*เปลี่ยนที่พักเข้าโรงแรมอลิซซาเบต
เจ็บใจเข็ดอีกนานผ่านวิถี
ทางชีวิตสู้ต่อไปทุกวิธี
แต่คืนนี้หลับสบายหายเหนื่อยกัน
*คิดถึงคนใกล้เคียงเมียงมองได้
สุขชื่นใจที่ได้เห็นเช่นในฝัน
ถึงอยู่ไกลแสนโยชน์โปรดสำคัญ
เราเพื่อนกันใจฉันยังอาวรณ์
*ถึงอยู่ไกลไปจนสุดขอบฟ้า
แต่ทว่าดวงใจใกล้แค่หมอน
เพียงพลิกฟื้นตื่นหาก็อาทร
จะหลับนอนก็สบายมิหน่ายกัน
*ณ เซ็นจูรี่ปาร์ครับรางวัล
เสร็จก็พลันมุ่งกลับบ้านอย่างสุขสันต์
แวะเข้าห้างลาดพร้าวเซ็นทรัล
คนอื่นนั้นจ่ายสนุกสุขไม่เบา
*หวนคำนึงถึงกรุงเทพเมืองโสภา
รถไฟฟ้าสาธารณูปโภคไม่เงียบเหงา
การจราจรคมนาคมทั่วเมืองเรา
เมืองหลาวงเรากรุงเทพมหานคร
*จบนิราศการแข่งขันครั้งหนึ่งใหญ่
นิราศไว้ด้วยใจรักเป็นอักษร
ขอทำสิ่งสบายใจใช่ทุกข์ร้อน
จักเป็นพรประเสริฐที่เกิดมา....^-^
20 กรกฎาคม 2545 16:26 น.
Girl^-^
เทิดกวีศรีสยามนามก้องฟ้า
ปวงประชาขอยอกรอักษรศิลป์
บรมครูกวีสี่แผ่นดิน
ทุกเขตถิ่นยินชื่อระบือไกล
ท่านเป็นยอดขวัญกวีที่เปรื่องปราชญ์
ศิลปศาสตร์แจ่มกระจ่างสว่างไสว
นิราศกลอนกลอนบทละครเลื่องลือไกล
ภาษิตไทยพระอภัยในนิทาน
สลักร้อยลีลาภาษาศิลป์
สลักจินต์เป็นกระแสแผ่ไพศาล
วรรณกรรมล้ำค่ามายาวนาน
สอดประสานงานซึ้งติดตรึงทรวง
อนุสรณ์สุนทรภู่ดูล้ำเลิศ
งามบรรเจิดทั่วไทยอันใหญ่หลวง
เป็นนิมิตสถิตย์ใจไทยทั้งปวง
ให้โชติช่วงชัชวาลย์ตระการไป.....^-^
20 กรกฎาคม 2545 16:23 น.
Girl^-^
ยี่สิบหกมิถุนาน้อมรำลึก
เราสำนึกถึงครูกลอนอักษรศิลป์
บรมครูกวีสี่แผ่นดิน
ทั่วทุกถิ่นชาวสยามปลาบปลื้มใจ
นิราศกลอนบทละครสุภาษิต
ท่านอุทิศกายใจไม่หวั่นไหว
อีกนิทานงานกวีเลื่องลือไกล
พระอภัยที่ชาวไทยรู้จักกัน
เกีนรติคุณสุนทรภู่อยู่คู่ฟ้า
ปวงประชาปรีเปรมเกษมสันต์
กึกก้องทั้งต่างประเทศเขตอนันต์
คำประพันธ์นั้นสืบทอดตลอดมา
วรรณกรรมมรดกอันล้ำเลิศ
ช่วยกันเถิดเชิดชูรู้คุณค่า
กวีไทยอยู่ได้ตลอดมา
ร่วมรักษาวรรณกรรมดำรงไทย...^-^
หน้าส่วนตัว
717
