๐๐๐...ซ่อน...๐๐๐

กอกก

                                        ๐๐..ซ่อน..๐๐
                              นั่งเหม่อมองตัวเองในกระจก
                              พบปรากฎดวงตาโศกแสนเศร้าหมอง
                              แสงประกายด้วยน้ำตาที่คลอนอง
                              ดวงตาฟ้องว่าทุกข์ทับอัดแน่นใจ
                              หญิงที่เห็นนี่หรือคือชีวิต
                              มองเพ่งพิศเป็นเช่นซากที่ดับขัย
                              ใบหน้านิ่งเป็นเช่นหุ่นที่ไร้ใจ
                              แอบร้องไห้ซ่อนเร้นมานานเนา
                              ดูภายนอกก็ยังเป็นเช่นหญิงแกร่ง
                              เหมือนเข้มแข็งทั้งที่ใจเช่นไฟเผา
                              ไม่อ่อนแอให้ใครใครได้เห็นเรา
                              เศร้าแสนเศร้าร้องไห้ได้แต่กับตน
                              ชะตาชีวิตกำหนดบทโศกให้
                              วิปโยคในโลกแล้งแสนสับสน
                              เบื่อชีวิตไร้จุดหมายแถมวกวน
                              ถึงตราจนยอมจำนนอย่างจนใจ
                              กระพริบตาให้น้ำตาตกลาร่วง
                              ต้องต่อสู้กับโลกลวงนี้ให้ได้
                              สลัดสิ้นสิ่งโศกโศกาลัย
                              ต้องก้าวไป ในโลกกว้างอย่างทรนง
                                          ...................