อนาคต..เรากำหนด..หรือใคร

ศาสตราจารึก

อดีตคือวันวานที่ผ่านพ้น
คือตัวตนของมนุษย์ในกาลก่อน
คือบทเรียนอันซาบซึ้ง..พึงสังวรณ์
มิอาจย้อนกลับไปในวันวาน
    ปัจจุบันคือวันนี้ที่คงอยู่
คงเคียงคู่ดำเนินและสืบสาน
เมื่อปลิดปลงเปลี่ยนผันเป็นตำนาน
ทุกนาทีที่ผันผ่านทุกวานวัน
    อนาคตคือหมอกควันที่มืดมิด
ที่ปกปิดซ่อนเร้นประกายฝัน
ที่โชติช่วงในอดีตปัจจุบัน
ให้ริบหรี่ลงพลันเมื่อพลั้งใจ
    ไฟจะมอดหรือรอดอยู่ใครรู้บ้าง
อยู่ที่ทางที่เลือกเดินที่ฝันใฝ่
จะต่อแสงความฝันให้อำไพ
หรือจะดับแสงไฟนั้นด้วยมือ
    หมอกจะคลี่ควันจะคลายในท้ายสุด
หรือจะหยุดความฝันไม่ยึดถือ
จะทำดีให้โลกเล่าระบือ
หรือจะชั่วให้โลกลือมิเสื่อมคลาย
    จงมุ่งมั่นมุ่งไปให้ถึงฝั่ง
ณ ที่นั้นซึ่งตนตั้งจุดหมาย
จงหนักแน่นเหมือนเสาหลักอย่าคลอนคลาย
มิเหือดหายแรงศรัทธาจากวานวัน
    อนาคตใกล้ไกลใครกำหนด
จงอย่าหมดสิ้นไปแรงใฝ่ฝัน
ในขณะปฏิบัติปัจจุบัน
เพื่อก้าวหน้ากล้ามั่นนิรันดร์กาล
    ยังไม่ถึงพึงระลึกตรึกตรองจิต
คำนึงคิดเพื่อปรีดิ์เปรมเกษมศานต์
จงเรียนรู้อดีตที่พบพาน
เพื่อก้าวผ่านอนาคตอย่างงดงาม