แม้จะผ่านเวียนมาก็หลายวัน
ใจยังพลันเงียบงันและเปล่าเปลี่ยว
อยากจะพบอยากจะเจอเธอคนเดียว
หันแลเหลียวไม่มีใครให้พบเลย
เธอจะรู้บ้างไหมในตอนนี้
ใจฉันนี่เปลี่ยนไปไม่เหมือนเคย
ยามกินยามจะนอนยามจะเงย
เหมือนจะเอยเอ่ยใจให้พอที
ก็ใกล้สอบแล้วล่ะนะสัปดาห์หน้า
ใจก็บ้าไม่อยู่ไม่รู้ที่
หวนไปคิดถึงแต่เธอทุกๆที
ทั้งๆที่เธอไม่เคยคิดถึงเลย
ใจก็รู้...รู้อยู่...อยู่เต็มอก
ช่างตลก..เหลือเกินในคำเอ่ย
ทำไมหนอใจนี้ที่เชือนเชย
ไม่ปล่อยเลยตามเลยไปตามทาง