กระต่ายใต้เงาจันทร์
.
ที่ที่เธอเคยหนุนนอน
หมอนที่เธอเคยหนุน
อ้อมกอดของฉันที่เธอเคยว่าอบอุ่น
กลิ่นกายหอมกรุ่นเธอเคยบอกว่า....ชื่นใจ.....
มันผ่านไปแล้วเวลานั้น
นับวันเธอยิ่งเป็นคนใหม่
ทำกับฉันไม่แคร์สายตาใคร-ใคร
เธอคงสะใจที่เห็นฉัน....มีน้ำตา....
เพราะเธอลืมคำสัญญาสั้น-สั้นในวันเก่า
ลืมรักของสองเราไม่รู้ค่า
ฉันหดหู่-ท้อแท้เป็นผู้แพ้ตลอดมา
น้ำในตาไหลออกมาเปื้อนหัวใจ
ความหมองหม่นทุกข์ทนอยากให้...เธอรับรู้...
ว่าในใจเธอมีฉันอยู่....สักนิดไหม...
เพียงเศษเสี้ยวน้อยนิดของหัวใจ
คงไม่เหลือใช่ไหม....เวลานี้.....
1448
17
0
หน้าส่วนตัว
