แม้นเธออยู่เดียวดายในสายลม
แม้นเธอจมมหาสมุทรอันสุดลึก
แม้นเธอเหม่อลอยล่องไปคงคิดตรึก
แม้นเธอนึกถึงขอบฝันอันแสนไกล
บอกเธอว่าวันนี้เธอมีเพื่อน
บอกเธอว่าจะคอยเตือนเธอด้วยใจ
บอกเธอว่าจะคอยเป็นที่พิงให้
บอกเธอว่าแม้นอยู่ไกลแต่ใกล้กัน
ยามเธอท้อฉันจะเป็นกำลังใจ
ยามเธอเดินไห้อาลัยเธอมีฉัน
ยามเธอเศร้าฉันจะรับเอาแบ่งปัน
ยามเธอพันผูกปัญหาฉันรับมา
แม้อยู่เดี่ยวเดียวดายในสังคม
หรืออยู่ตรมความทุกข์เธอสรรหา
อย่าลืมว่าเธอมีเพื่อนผู้พึ่งพา
เพื่อนมนุษย์ คือคำว่า เราเพื่อนกัน
๒๑ มกราคม ๒๕๔๙ ๑๑.o๔ น.
21 มกราคม 2549 18:03 น. - comment id 554529
อย่าบอกกันได้มั้ยว่าเพียงเพื่อน อย่าย้ำเตือนความเจ็บช้ำให้ปวดร้าว อย่าปฏิเสธเลยนะเพียงชั่วคราว อย่าจากเราหนีหายไปไม่พบกัน ขอให้เธออยู่เคียงข้างกายฉัน ขอให้ฝันเป็นความจริงดั่งเป้าหมาย ขอให้เธออยู่ปลอบฉันจนวันตาย ขอให้สายสัมพันธ์เรามั่นคง

21 มกราคม 2549 22:02 น. - comment id 554581
ขอบคุณนะคะ คุณนางสาวดอกไม้กับนายสายลม ที่แต่งกลอนด้วยกัน
