ก่อนนิทราได้ประพันธ์คำสรรค์สร้าง
สุดอ้างว้างเศร้าโศกศัลย์พลันเกิดเหงา
คืนและวันผันผ่านไปแสนรวดร้าว
ตั้งแต่เขาเดินร้างสาไม่หวนคืน
ก่อนเคยชื่นชมชิดใกล้ในความรัก
ร่วมกันถักทอเส้นไหมใยเสน่หา
คอยดูแลเคียงชิดใกล้มิไกลตา
ยามอ่อนล้าเธอปลอบโยนแสนอุ่นใจ
แต่บัดนี้ไม่มีเธอไม่มีแล้ว
คงไม่แคล้วหวนคำนึงพึงฝันใฝ่
ในครานี้ฉันต้องอยู่คนเดียวไป
ในหัวใจไม่ลืมเลือนรักที่เคย