ข้าลืมเสียแล้วว่าข้าคือใคร
จาริกหัวใจใต้ฟ้ากว้าง
แผ่นดินถิ่นถนนหนทาง
ไว้วางชีวิตจิตวิญญาณ
ลำน้ำสายไหนไหลอยู่นั่น
ผูกพันน้องพี่กี่ละหาน
ทุ่งนั้นทุ่งไหนดอกไม้บาน
ทุ่งนี้เหงื่องานใครข้าวงาม
ทางเอยเคยทางล้วนร้างรก
เรี่ยหกเสน่หาอย่าหวงห้าม
ทางเล็กทางใหญ่ล้วนไร้นาม
เขตคามข้ามาเพียงข้าไป
ดอกรักช่อนั้นนั่นไงเล่า
เหมือนเราจะจดจำร่วมกันได้
เคยท่านมอบมาข้ารับไว้
ขี้ลืมอย่างไรไม่รู้ลืม!