เมื่อหัวใจสมหวังยังมีสุข
ไม่ว่าลุกยืนนอนนั่งทั้งฝันหา
ลมหายใจเข้าออกบอกทุกครา
คิดถึงกว่าผู้ใดก็ไม่ปาน
แต่ไม่นานกาลเปลี่ยนไปไม่เหมือนเก่า
ที่เคยเฝ้าเอาใจให้หักหาญ
ยิ่งอยู่ใกล้กลับทำให้ใจรำคาญ
คืนวันผ่านเท่าใดให้ระอา
ในโลกนี้ไม่มีอะไรแน่
รักที่แท้ยังแปรไปไม่ห่วงหา
ปล่อยให้เป็นตามจังหวะเวลา
จะรู้ค่าความหมายหายมืดมัว