นักเตะฝุ่น

ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ

.         จบมหาวิทยาลัยได้รับพระราชทานปริญญา
พ่อแม่ พี่น้องญาติ เพื่อน แสดงความดีใจกันถ้วนหน้า
ถ่ายรูปเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกเปิดย้อนดูวันเวลา
ให้ใครได้รู้ว่ากูลูกชาวนา ชาวสวนจบปริญญาด้วยยางพารา
         ฉันเป็นแค่นักเตะฝุ่นเมือง
เตะรองเท้าผ้าใบสีขาวจนกลายเป็นสีเหลือง
เตะจนขาดผุพัง มานับไม่ถ้วนจนเปลือง
แต่การหนีฝุ่นยิ่งหนีเท่าไหร่มันยิ่งเข้ารบกวนหาเรื่อง
        สมัครสอบแข่งขันเพื่อทำงานรับราชการ
แล้วใครจะรู้ว่านั่นคือความหวังมหาศาล
สมัครงานสายรัฐศาสตร์ กี่ครั้งแล้วเลยผ่าน
แต่ความหวังคือพรุ่งนี้ ไม่ใช่เรื่องของเมื่อวาน
        เมื่อวงจรการทำงานเอกชนท่ามกลางกรุงเทพมหานคร
ภาวะการเงินคือเงินเดือนชนเดือน
หรือภาวะเงินรอยต่อระหว่งเดือนเกิดเงินขาด
งบอาหารการกินก็ไม่เดินสะพัด
เกิดความอึดอัดภายในใจ  เกิดระยะไส้แห้ง
        ฉันยอมฉีกตัวเองจากกรุงเทพมหานคร
คืนสู่ภูมิลำเนา ถิ่นอยู่บ้านเกิดเมืองนอน
กลับไปทำนา,กรีดยางพารา,ทำไร่ไปพลางๆก่อน
เฝ้ารอฉกฉวยแย่งชิงโอกาศเมื่อโชคจังหวะและเวลาเป็นใจให้เราต่อกร
        เมื่อใดที่ถึงวันนั้นความหวังและชัยชนะ..........................
ข้าฯจะประกาศก้องว่า..ข้าฯคือนักเตะฝุ่นผู้มีพรสวรรค์..................
                   17  พฤศจิกายน 2549