หน้าส่วนตัว
ร้อยเรื่องราวเหงาจิตคิดหวนให้
ใจเอ๋ยใจเงียบงันพลันไห้หวน
จะดิ้นดับเลยลับกลับคร่ำครวญ
แสนกำสรวลโศกสะอื้นฝืนรันทด
ชลนารินรดหยดลงพื้น
จนชุ่มผืนพสุธาเห็นปรากฎ
ถึงยอดเขาดินแดนเคว้นบรรพต
ชลนาท่วมหมดจรดนภา
ปาดน้ำตาอาวรณ์ทอดถอนจิต
ไม่วายคิดคำนึงรำพึงหา
เคยซาบซึ้งถึงแต่แม่กานดา
บัดนี้มาลาร้างไปห่างกาย
รอเวลา แม้เป็นชาติ ก็วาดหวัง
ดั่งฟากฟ้ารอตะวันอันส่องฉาย
จนคิมหันต์ เหมันต์ วสันต์ปราย
รักที่หวังพลันสลายไม่คลายคืน.....
1045
