23 เมษายน 2550 18:00 น.
~๛ งามงอน ๛~
สายลมหนาวคงหอบเอาความห่วงหา
ที่มีอยู่เท่าแผ่นฟ้าลบเลือนหาย
สายหมอกหม่นคงดลใจให้คลอนคลาย
รักอบอุ่นคงละลายกับสายลม
แอบอิจฉาจันทร์ดวงงามในยามค่ำ
ฟ้ามืดดำจันทร์ไม่ช้ำยังสุขสม
คนที่เหงานั่งนับดาวร้าวระทม
อิจฉาจันทร์ไม่เคยตรมดาวเคลียคลอ
แอบน้อยใจกับสายน้ำที่ชุ่มฉ่ำ
ชโลมซ้ำเพียงแมกไม้ได้อย่างขอ
ไม่ไหลผ่านเป็นธารใจใครคนรอ
ได้หลุดพ้นคอยบ่นง้อห่วงหาใคร
ไกลเท่าไหร่นะผืนดินระหว่างเรา
ผืนป่าเขากั้นเงาไม้ห่างแค่ไหน
ระยะทางที่ต้องเดินไกลเท่าไร
หรือกว้างไกลเกินเคียงใกล้ไม่พบเจอ
5 เมษายน 2550 03:33 น.
~๛ งามงอน ๛~
ถามว่าเหงาหรือเปล่าเงาเจ้าเอย
หรือไม่เคยจะรู้สึกเหงาอย่างฉัน
นั่งนับดาวสกาวฟ้าเป็นเพื่อนจันทร์
เกือบตะวันจะรุ่งสางยังนับดาว
สายลมผ่านคืนร้าวรานเหน็บหนาวไหม
เงาจอมใจเจ้าเหว่หว้าดุจกลางหาว
คืนจันทร์หม่นคนก็เศร้าเงาก็ร้าว
ดาวสกาวไม่พราวฟ้าข้าปวดใจ
เจ้าของใจใครคนหนึ่งไม่ซึ้งรัก
เขาเหหักไม่ปักใจโดนผลักใส
เงาความเหงาเลยเข้าครองทั้งห้องใจ
จะร่ำไห้จนตายไปเขาก็เมิน
อยากขอร้องเจ้าเงาใจได้โปรดห่วง
ใส่ใจหวงไม่ลวงหลอกแล้วห่างเหิน
ก้าวพร้อมกันไม่หวั่นไหวทุกก้าวเดิน
อย่างหมางเมินเพราะมันเกินจะทำใจ
หน้าส่วนตัว
1744
