ตลอดเวลา

[จอมยุทธน้อย]

สหายเอ๋ย...


เจ้ากับข้าได้ตกลงใจเป็นสหายกันมาได้ก้นานโขแล้ว

ยุทธจักรนี้กว้างใหญ่นัก   มีอุปสรรค  ความขัดแย้งหลายหลาก

ที่ตรงดิ่งเข้ามาประจันหน้า  บางเวลามันดูน่าขนหัวลุกยิ่งนัก




แต่แล้วยังไงล่ะ?




ในเมื่อข้างกายข้ายังมีเจ้า  มีใบหน้าและกำลังหัวใจจากสหายชั้นยอดเช่นเจ้า!

ทำให้ข้ามองเห็นอุปสรรค เป็นแค่ "ก้อนขี้มูก" ที่แคะไว้ที่ปลายเล็บ

และพร้อมที่จะดีดมันไปให้ไกลสุดลูกหูลูกตา




แต่ในยุทธจักมักจะมีสองด้านเสมอ..




ในเมื่อวันนี้เจ้าได้พบเจอกับด้านที่เลวร้ายของมัน.. มันขมขื่นใช่ไหมล่ะ?

"ความจริง" แรก ๆ มันจะโหดร้ายอย่างนี้ล่ะ  อย่าพยายามผลักดันมัน

เพราะไม่ว่าเจ้าหรือข้าที่ถึงแม้จะมีฝีมือเยี่ยมยุทธ์ปานใด 

แต่ก็ทำอะไรมันไม่ได้หรอก  ไอ้ "ความเป็นจริง"  เนี่ย 

 แต่อย่าถอยล่ะ  ...  ท้อได้พอเป็นน้ำจิ้ม  อยู่กับมันไป

 ความจริงมันอยู่ในตัวเรา  เป็นเนื้อเดียวกับเรา 


ถ้าตัวเราดี  เดี๋ยวมันจะเลียนแบบเราเองล่ะ







เชื่อข้าสิ!!!






หรือบางครั้ง...

ถึงแม้ยุทธจักรจะกว้างใหญ่ไพศาลเพียงใด..

แต่เจ้ากลับรู้สึกเหมือนกับว่า   "ไม่มีที่สำหรับหยัดยืน"

ข้าเองก็เคยเป็น  และตอนหลังข้าก็ได้ทราบเนื้อแท้ของมัน

ว่ามันเป็นแค่ความรู้สึกของคนอ่อนแอ เป็นแค่ความคิดที่จอมปลอมหลอกลวงเท่านั้น...


ก็อย่างว่า "ยุทธจักร"  มักมีสองด้านเสมอ

อย่านะ !  อย่าบอกนะว่าเจ้าลืมไปแล้ว  ...

เจ้านี่มันน่าโดน "ฝ่ามืออรหันต์"  เสียจริง!!


อีกด้านที่งดงามกว่า "ยังมีข้าอยู่"  ข้าไม่ได้หลงตัวเองนะ เพียงแต่รู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ


เหมือนกับบ้านหลังใหญ่โต   ความสุขเพียงหนึ่งเดียวอาจอยู่ที่เตียงนอน!

ฉันใดก็ฉันนั้น...หากในยุทธจักรอันกว้างใหญ่นี้   เจ้ายังหาสักที่ที่ยืนอยู่อย่างผ่อนคลาย  ไร้กังวลไม่ได้...








มานี่สิ!

มายืนข้าง ๆ ข้านี่...








[ตลอดเวลา ]   สหาย