19 เมษายน 2549 22:03 น.
...ดอกไม้ในสายลม...
แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์
มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
ถึงเถาวัลย์พันเกลียวที่เลี้ยวลด
ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน
สุนทรภู่คู่ระยองเป็นของแน่
อภัยมณีแม่ยักษ์และนางเงือก
เป็นเรื่องเล่าเก่าแก่ระบือเมือง
ก็คือเรื่องพระอภัยมณี
เกาะเสม็ดเกล็ดทรายขาวนวลใส
ถ้าไม่ไปก็ไม่ถึงระยองแน่
หาดแสงจันทร์อาหารอร่อยแท้
ชิมดูแค่คำเดียวเป็นติดใจ
มีของคาวของเค็มเช่นหมึกย่าง
แต่ละอย่างน่ากินลิ้มรสหวาน
ล้วนอร่อยเกินจิตคิดพรรณนา
ก็อย่างว่าของระยองเป็นของดี
ทุเรียนทองก้านยาวชะนีสวย
ถึงหน้ารวยผลไม้ก็ล้มหลาม
มาให้เลือกเกลือกตากันนานนาน
เชิญชิมหวานกรอบนุ่มลิ้นจริง
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำช่างวิจิตร
ดูเพริศพิศทัศนาเป็นไหนไหน
ทั้งปลาเล็กปลาน้อยและปลาใน
ดูเข้าไปงดงามไม่เบื่อเลย
น้ำตกเขาชะเมาอันเลื่องลือ
ที่ขึ้นชื่อเรื่องเดินป่าเล่นน้ำตก
ชมต้นไม้หายากและส่องนก
เชิญมาพบธรรมชาติอุดมสมบูรณ์
อีกแหลมสิงห์มีปลาช่างน่ารัก
เข้ามาทักช่างแสนรู้เหมือนเป็นมิตร
มันเป็นปลาโลมาตัวน้อยนิด
ที่ช่างคิดน่ารักจริงจริงเลย
ระยองดีเที่ยวอย่างไรก็ไม่เบื่อ
ขอเชิญเชื่อท่านทีกำลังคิด
ว่าจะไปเที่ยวไหนวันอาทิตย์
เชิญมาสิที่นี่ระยองฮิ
14 เมษายน 2549 15:54 น.
...ดอกไม้ในสายลม...
ถึงเมษา...หน้ารอน...ร่อนร้อนนัก
ได้รู้จัก...ประเพณี...ที่ยิ่งใหญ่
ทั้งเหนือใต้...ออกตก...ในเมืองไทย
ดูสดใส...ร่าเริง...ครื่นครื้นเครง
ประเพณี...สงกรานต์...มาสาดน้ำ
ทั้งเสื้อผ้า...อาภรณ์...เปียกชุ่มชื่น
ในเมืองไทย...ช่างครื้นเครง...และครึกครื้น
แสนระรื่น...ชื่นใจ...วันสงกรานต์
ขอให้มี...ความสุข...ในวันนี้
ขอความดี...จงแผ่เผื่อ...ช่วยเกื้อหนุน
ขอส่วนบุญ...จงบันดาล...ช่วยค้ำจุน
ขอให้คุณ...มีความสุข...ตลอดกาล
8 เมษายน 2549 18:35 น.
...ดอกไม้ในสายลม...
เห็นตอนที่...เธอเจอเขา...วิ่งเข้ากอด
ฉันเเทบมอด...ไหม้ไป...กลางสายฝน
ฉันร้องให้...สะอึกอื้น...ฝืนระทม
เหมือนมีดคม...เฉือนใยรัก...ฉันกับเธอ
นั่งโศกเศร้า...เฝ้าคิดถึง...เมื่อวันก่อน
นั่งอวยพร...ไม่ให้เธอ...เจอกับเขา
นั่งตัดใจ...สายใย...ระหว่างเรา
นั่งรอเค้า...ไปจากเธอ...เพ้อรำพัน
21 มีนาคม 2549 19:43 น.
...ดอกไม้ในสายลม...
รักหวานซึ้งเหมือนน้ำผึ้งปานจะหยด
รักทรหดเหมือนป่าเขาอันกว้างใหญ่
รักกุ๊กกิ๊กเหมือนชะนิดชะนีไพร
รักแต่ให้เหมือนรักใครที่รักเรา
รักเศร้าโศกเหมือนยมโลกคอยตรงหน้า
รักซู่ซ่าเหมือนมีค่าดั่งเศษหิน
รักนิดนิดเหมือนไม่มีอันจะกิน
รักกันจริงต้องดิ้นรนกันจนตาย
รักจริงจังเหมือนระฆังดังกังวาฬ
รักงุ่นง่านเหมือนประจานตัวกันเอง
รักกิ๊กเก๋เหมือนทะเลไม่สงบ
รักตอนจบเหมือนกันคือเศร้าใจ
16 มีนาคม 2549 19:02 น.
...ดอกไม้ในสายลม...
...พิกุล...
พิกุลทองหอมชื่นระรื่นจิต
หอมให้คิดถึงหน้าน้องที่อ่อนหวาน
หอมชื่นจิตหอมชื่นใจหาใดปาน
หอมรสหวานเหมือนบังอรมิเปลี่ยนเลย
หน้าส่วนตัว
1802
