28 ตุลาคม 2549 19:42 น.
...ทางแสงดาว...
ฯลฯ......บางบทตอนที่ยกมา
คงอีกหลายราตรี กว่ายายแม่มดจะเดินทาง
มาได้อีก พระจันทร์สว่างเหลือเกิน
...........แสงดาวส่องลงมาไม่ถึง......วันใดดาวทอแสง ยายแม่มดน้อย
จะมาหา เมล็ดพันธ์เล็กๆที่บังเอิญ ติดมากับหยาดน้ำ ถ้า..ท่านได้
ปลูก กระซิบบอกยายแม่มดนะ ว่าหอมชื่นใจมั้ย.....
จะปลูกหรือไม่....ไม่ใช่จุดมุ่งหมายนัยสำคัญ......
...นัยสำคัญ คือ หยาดน้ำเล็กที่เอามาฝาก...ให้ชายเดียวดาย
........ชื่นใจก้อเท่านั่น......แค่นั้นจริงๆ
..........หยาดน้ำ...เล็กๆเอามาฝาก...
....ไม่มีค่าอะไรมาก.......แค่เป็นของฝากให้......ชื่นใจ
ไม่อิ่มหรอกนะ......แต่ทำให้เปรมปรีดิ์........
ฉะนี้.....จะทิ้งขว้างก้อ....ช่างใจ
เขียนไว้นานแล้วเป็นเรื่องยาว ....ถ้ามีคนชอบจะได้ส่ง
ไปพิมพ์ค่ะ
/font>
27 ตุลาคม 2549 09:59 น.
...ทางแสงดาว...
......มอบให้......
ยื่นมือ ออกมารับ
สองมือจับรับไออุ่น
สิ่งใดยังว้าวุ่น
สองมืออุ่นคือแรงใจ
สองมือที่ยื่นให้
ออกจากใจใส่เสแสร้ง
มิใช่การแสดง
พร้อมเเป็นแรงกำลังใจ
วันใดย่างก้าวพ้น
พร้อมผจญกับสิ่งใหม่
ด้วยแรงกำลังใจ
ขอมอบให้ด้วยใจจริง
......สิ่งเล็กน้อย...ที่มอบให.....หากสิ่งนี้มากด้วยน้ำใจ....
26 ตุลาคม 2549 08:02 น.
...ทางแสงดาว...
.....รักละมัย...เมื่อใจใคร่คว้า
รอเวลา....ชื่นชม ในความรู้สึก ....เด็กๆ
เราคล้ายเด็กหญิง เล็ก ๆ .....วิ่งล้อลมผสม
ดอกไม้..ทุกดอก หยุดดมชื่นชม
คล้ายผสมดอกไม้แทนแมลง ในวันที่หมดเรี่ยวแรง
คล้ายเราแสร้งความรู้สึก ในจิตสำนึก.....ลึก ลึก
นี้......มีสิ่งไรแอบแฝง ยามแย้มยี้ม....คล้ายฤดูจะเปลื่ยนแปลง
สลับแล้ง.....รอวันปั้นปลาย
วันนี้....คล้ายเหลือเสี้ยวชีวิต
ทุกสิ่งบิดเบือนเลือนหาย
คล้ายโลกหมุนกลับสลับลาย
ถนน.....โค้งสุดท้ายหยุดลง
ลมหายใจรวยริน สิ้นทุกข์
สุข สว่าง หฤหรรษ์
ตัวหมุน รอยคว้างกลางจันทร์
คว้าฝัน กลับฟื้นคืนกาย
23 ตุลาคม 2549 10:01 น.
...ทางแสงดาว...
ขยะในใจเก็บไว้ไประโยชน์
ความขึ้งโกรธมัวหมองครองใจอยู่
ตัดทิ้งไปให้ลบเลือนเหมือนดั่งครู
จดจำอยู่สิ่งสดชื่นที่รื่นรมย์
อะไร อะไร ที่เลวร้ายในชีวิต
ให้หยุดคิดหยุดโหยให้พาใจขม
เหลือแต่รักสิ่งดี ดีที่ชื่นชม
ทุกอารมณ์ชนะได้เพราะใจตน
22 ตุลาคม 2549 17:01 น.
...ทางแสงดาว...
ดูผู้คนรอบๆข้างมิสร่างโศก
สุดวิโยคหมองจิตเพราะคิดถึง
ญาติพี่น้องห่วงหาพารำพึง
แสนคิดถึงโหยให้ไนฤดี
มาเถอะนะพี่น้องพร้อมผองเพื่อน
มาย้ำเตือนเอื้ออาทรวอนอย่าหนี
ทุกๆวันทุกเวลาทุกนาที
ขอจงมีไมตรีจิตคิดถึงกัน
เเวะมาเยือนส่งใจอย่าหน่ายแหนง
อย่าเคลือบแคลงห่างหายใจแปรผัน
ให้คิดถึงห่วงใยบ้างอย่าล้างกัน
เพียงแบ่งฝันพร้อมรอยยิ้มแม่พิมพ์ใจ
24 พ.ค 49 แวะให้กำลังใจครูจูหลิง
หน้าส่วนตัว
939
