28 มิถุนายน 2547 14:19 น.
..ยาสีฟัน..
นั่งแอบเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ในห้อง
ต้องคอยจ้องอาจารย์..ว่ามายัง..
มานั่งเล่นคนเดียวต้องระวัง
คนข้างหลังเขาจะไปฟ้องอาจารย์ไง..
เล่นได้แปบ-แปบมันเข็ดมือ..
คงไม่ถือถ้ายังเล่นอีกต่อไป..
โอ้..อาจารย์มาแล้วควรทำไง..
รีบปิดคอม..รีบไปให้เร็วไว..
27 มิถุนายน 2547 02:06 น.
..ยาสีฟัน..
เหนื่อยและล้า..ต้องทนรออีกนานซักเท่าไหร่..
มีเสียงของหัวใจส่งออกมาบอก..ว่าหมดแรง...
ที่เธอทำอยู่ตอนนี้..ฉันหรือเธอที่เปลี่ยนแปลง..
ทำให้ฉันหมดแรงหมดไปแล้วแรงฉันทั้งกายใจ...
ฉันทำผิดเริ่มต้นเพียงเรื่องหมา..ฉันก็ยอมให้เธอได้ติเตียน..
ฉันยอมเปลี่ยน..ยอมกลับใจ..เริ่มใหม่จะได้ไหม..
แม้นเหนื่อยล้าซักเพียงใด...เพื่อเธอฉันทำไหว..
ก็หัวใจฉันส่งสัญญาณ... สู่สมองว่ามันยังจะทำได้..
ตอนนี้เรี่ยวแรง...ที่มีคงไม่หนี...จากความเหงา..
ได้แต่เฝ้าคอยเธอ..อย่างเศร้าใจ..อยู่ได้ทุกวันไป..
เดินก็คิด..วิ่งก็คิด..หนีไม่พ้น...นั้นกะไร...
คงเป็นใจที่มอบให้เธอ...ไปหมดเลย...
ตอนนี้ฉันเหนื่อยฉันอ่อนล้า...เป็นที่สุด..
ฉันขอหยุดพัก...นั่งรอใครบางคน..อย่างเช่นเคย
พักเรื่องรัก..นั่งแต่งกลอนออกมาเพื่อเธอได้ชมเชย
นั่งเฉย-เฉยนั่งพักใจรอใครซักคนจะมาอ่าน...บทกลอนที่แต่งออกจากใจ...
19 มิถุนายน 2547 04:21 น.
..ยาสีฟัน..
ห่วงใยตอนเธอข้ามถนนจะกลับบ้าน..
คนน่ารำคานเป็นห่วงจึงไปส่ง..
อีกอย่างนั้นตอนดึกความปลอดภัย...ใช่มั่นคง..
ความสัมพันธ์ลดลงเพราะความห่วงใย...
ก็ห่วงใยกลัวเธอเศร้า..เฝ้าโทรหา...
อยากจะมาเป็นเพื่อนคุย..เพื่อเธอได้สุขใจ..
ต้องกลับเป็นคนน่ารำคานอีกมันกะไร..
เพราะห่วงใยเธอมากไปอีกอย่างนั้นหรือ..
ขนาดไม่ได้คุย..ไม่ได้เจอยังห่วงหา...
ส่งข้อความไปว่าฉันเศร้านั้นจากมือ
เป็นเพราะเสียงเธอ..ทำฉันเศร้าอย่างนั้นหรือ..
แต่เธอคิดว่าฉันคือ..คนน่ารำคานอีกเช่นเคย...
นั่งกลุ้มใจ-นั่งเศร้าใจอยู่คนเดียว..
ใจหดเหี่ยว..นั่งคนเดียวไม่อยู่เฉย...
จะมีใจส่งความห่วงใยให้คนอื่นฉันไม่เคย..
ไม่มีเลย...คนน่ารำคานคนนี้จะส่งใจให้เธอเพียงผู้เดียว...
19 มิถุนายน 2547 03:57 น.
..ยาสีฟัน..
นี้ฉันห่วงเธอมากเกินไปหรือไฉน....
ที่ทำไปฉันทำได้เพราะใจรัก..
ทำให้เธอทุกวันใช่หยุดพัก..
ขอเพียงรักเธอผู้เดียวก็สุขใจ...
แต่ทำไมเธอกลับมองฉันไม่ดี...
ฉันไม่ดีอย่างนั้นหรือที่ห่วงใย....
เธอกลับบอกน่ารำคานที่ห่วงไป...
ตัดเยื่อใยความสัมพันธ์รักสองเรา...
ไม่รู้ทำไมฉันยังรอ-รอเธออยู่...
อยากให้เธอรู้ว่ารัก..จะตะโกนให้ลั่นเขา
ที่ทำไปทั้งหมดใช่ฉันเมา...
รักสองเรา..จะได้กลับเป็นเช่นเดิม...
แม้นตอนนี้มันจะไม่ดีนัก...
ฉันจะรั้งให้มันกลับเป็นเช่นเดิม
ความห่วงใยที่มีไม่เพิ่มเติม...
เพียงเธอกลับเป็นเหมือนเดิมฉันสุขใจ......
**เราต้องกลับกลายเป็นคนน่ารำคาน..เพราะความห่วงใย
17 มิถุนายน 2547 22:56 น.
..ยาสีฟัน..
ไม่ได้ยินเสียงเธอฉันร้องไห้....
อยู่ไกลแสนไกลใต้ฟ้าคืนแรม...
เดือนไม่สดใสดาวไม่เจิดแจ่ม...
ความเศร้าแซมแทรกทุกอณู...
หน้าส่วนตัว
993
