13 สิงหาคม 2547 17:12 น.
..ยาสีฟัน..
บทกลอนบรรยายความ เรื่องอกหัก
ของแต่ละท่านที่เคยทักช่างก่อร่างสร้างภาพให้เห็นได้
อย่างถนัดชัดเจนถึงความรวดร้าวแสนสาหัส ของหัวใจ
ที่เกิดขึ้นได้ด้วยอานุภาพแห่งความรักที่ไม่สมปอง
แต่...อกหัก เป็นเรื่องธรรมดาอยู่คู่โลกใบนี้มานมนาน
หวังแต่เพียงได้ฝันหวานว่าให้เข้าใจลึกซึ้งถึงคำว่า ความรัก นั้น
มิเพียงใช่มีแค่ รัก เท่านั้นเอง นั้นคือความคิดฉัน
สิ่งสำคัญสานร้อยสร้างก่อเสริมถึงเยื่อใย
คือ..ผูกสัมพันธ์ตรึงไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ของหัวใจ
ยากยิ่งนักที่จักมีสิ่งใดมาก่อให้เกิดการร้าวฉาน ได้
สิ่งที่ว่ามานี้คือ...ความเข้าใจ ที่มีให้ต่อกัน นั้นเป็นไง
คำว่าความรัก และ ความเข้าใจ ที่มีให้กัน
เมื่อรวมกันมีรักและเข้าใจ..คงทำให้ใจเรารวมเป็นสอง
มีความปรองดองเราเป็นทั้งผู้ให้และผู้รับ..สลับกัน
เดินหน้าถอยหลังกันคนละก้าวยอมกันไป ไม่ว่ากัน
สายใยสัมพันธ์พูนเพิ่มครองรักกันตราบชั่วนิรันดร
12 สิงหาคม 2547 22:30 น.
..ยาสีฟัน..
สิบ..แม่หรือคือยากำลังลูก
ช่วยเพราะปลูกความหวังประทังหนุน..
ให้ศึกษาความรู้อยู่เป็นทุน
เพราะใบบุญของแม่ช่วยแผ่ไป..
คราวเกียจคร้านการเรียนแม่เพียรสอน
คอยกักตอนเทียวเตร่เถลไถล
ยามลูกทำความดีแม่มีใจ
ปลาบปลื้มให้ของต่างเรียก รางวัล
น้ำใจแม่มากเพิ่มเสริมใจลูก
ให้พ้นผูกมุ่งมองเป็นของขวัญ
ยากำลังทั้งนี้ที่สำคัญ
ทุก-ทุกวันลูกปลื้มไม่ลืมเลือน
โอกาสวันแม่แห่งชาตินายเชื่อว่าทุกคนต้องมี แม่ ที่จะต้องระลึกถึงไม่ว่าท่านจะเสียชีวิตหรือยังมีชีวิตอยู่ แม่เป็นทุกสิ่งของลูก บางคนว่าแม่เป็นธนาคาร เป็นตู้ ATM เป็นครู เป็นคนรับใช้ เป็นพี่เลี้ยง เป็นพยบาล สำหรับนายแล้ว แม่..คือ..ยากำลัง..
12 สิงหาคม 2547 10:02 น.
..ยาสีฟัน..
แม่ เป็นคำที่พวกเราเรียกขานเพียงสั้น-สั้น
ทำให้ฉันรู้สึกลึกซึ้งถึงความรัก..ที่ท่านได้มีให้..
แม่ เป็นคำเดียวที่ทำให้ลูกรู้ว่าลูกอยู่ในหัวใจ..
ความผูกพันอันแสนอบอุ่นในไอรักทุกคืนวัน..
ซึ่งแม่ดูเหมือนจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตลูก
ใครจะรู้บ้างว่าการเกิดของลูกแต่ละคนนั้น..
ทำให้แม่ปวดร้าวทรมานเพียงใด..ยามออกมาแม่เจ็บพลัน..(เจ้ารู้ไหม)
ตั่งแต่เล็กจนเติบใหญ่นั้นใครกันเล่าที่เฝ้าทะนุถนอมลูกมา..
8 สิงหาคม 2547 18:53 น.
..ยาสีฟัน..
ในเวลาโพล้เพล้สายสายลมพัดเมฆมาก่อตัวรวมกัน
จนกลั่นเป็นเม็ดฝนลงมาสู่ดินทุกหนแห่ง
ลมที่เกินขึ้นก็พัดเข้ามาในห้องผมอย่างแรง
ทำให้กรอบรูปที่มีรูปถ่ายของพวกเราอยู่คว่ำลงไป
ผมหยิบมันพลิกขึ้นวางที่เดิม และมองไปที่รูปนั้น
อีกครั้งหนึ่งที่มันให้ผมนึกถึง รูปเธอ เธอผู้ที่ทำให้ใจผมสดใส
ผมเก็บรูปเธอไว้ในกระเป๋า-กระเป๋าที่มีแค่รูปเธอคนเดียว..และเก็บไว้ในใจ
เธอผู้ที่ทำให้ผมยิ้มได้ยามทุกข์ใจ..คนที่ผมรักสุดหัวใจ
เธอผู้ที่แนะนำให้ตัวผมมองโลกในแง่ดี
ให้ออกไปต่อสู้กับปัญหา เธอผู้ที่นำความงดงามของจิตใจ
เธอมาให้พวกผมได้สัมผัส เธอผู้ที่มาเปลี่ยนแปลงชีวิตอันไร้ค่าให้สดใส
แต่เธอคงคิดที่จะจากไปอย่างไม่มีวันกลับมา
ฝนยังคงตกกระหน่ำลงมาปานจะฉีกสมุดที่อยู่ในดงหญ้าข้างๆ
มันว่างไว้บนทางเท้าเล่มนั้นให้ขาดยุ้ยเป็นส่วนๆ..ด้วยแรงของมันที่ตกลงมา
แม้จะผ่านลมฝนลมหนาว มานานเท่าใดสมุดเล่มนี้ก็ยังคงอยู่ที่เดิมไม่จากลา
พร้อมกับรอยหมึกคำสัญญาที่อาจจะเป็นจริงได้เพราะผมรักเธอคนเดียวตลอดไป
แล้ว คำว่ารัก บางคนคิดว่าเป็นความรู้สึกที่ไม่จำเป็นต้องพูดมา
แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่ามีบางคนใช้ชีวิตเพื่อเสาะหาคำๆนี้อยู่เรื่อยไป
เมื่อคุณมั่นใจแล้วคุณควรที่จะพูดออกไปดีกว่าที่จะต้องมานั่งเสียใจ
เพราะว่าวันนี้อาจเป็นวันที่ สาย เกิน ไป สำหรับผมที่อาจเหลือเพียงแค่ความทรงจำ
6 สิงหาคม 2547 23:38 น.
..ยาสีฟัน..
ในความขอบใจ.......ฉันมีเธอเคลื่อนไหวในแววตา
ในความอาทร..ฉันคลายความร้อนเพราะเธอได้
ในความมืดฉันเห็นเธอส่งชีวิตฉันเรืองรอง ไป
และในความเศร้าหมอง..เธอประคองฉันไว้อย่างยั่งยืน
----------------------------------------------------------------------------
ขอบใจที่ขีดเส้นทางเธอมาเจอกะฉัน
จะมีความตั้งใจหรือไม่อย่างรัยนั้น..เราคงไม่ต้องพูดถึง ใช่เรื่องอื่น
เพราะในช่วงเวลาก่อน ณ เวลานั้น..มันสดชื่น
ไม่ว่าจะเป็นเวลาเช้าหรือค่ำคืนเธอให้ฉันด้วยมิตรภาพ ที่เปี่ยมล้น
ได้กลับกลายเป็นคนที่โชคดีในครั้งนั้น
หลังจากที่คิดว่า..ฝันดี แต่กลับเป็นฝันร้ายมาเยือนฉัน จะหนีก็ไม่พ้น
หลังฝันร้าย..หลังฝนพรำ..หลังม่านน้ำตา..หลังความเจ็บปวด..ที่ต้องทน
ฉันคงจะได้ มิตรภาพ ที่อุ่นงามล้น.. และได้ทุกโมงยาม ที่สดใส แต่หาไม่
มันน่าจะเหมือน..ในรอบปีที่มีหลายฤดูกาล..กว่าชีวิตเราจะสิ้นสุด
ไม่ต้องหยุด ให้มันผ่านหลายฤดูกาลในหนึ่งปี จะได้ไหม
การที่เราได้พบเธอ..นั่นคือการมาเยือนของ..ฤดูใบไม้ผลิ..ของหัวใจ
มันคงเหมือนกับความห่วงใย..ที่ใบได้หลุดร่วงไป
ช่อเล็กๆ..สีอ่อนๆของมิตรภาพ...เริ่มเบ่งบาน
เมื่อเติบโต อาจกลายเป็นสีอื่น ขึ้นมาได้..
มันเป็นสี่ที่เข้มข้น..แสดงถึงการเจริญวัย..หรือกาลเวลาไป
กว่าจะได้เติบโต..มันก็อาจมีสีอื่นมาเติมแต่ง
แต่ฉันเชื่อ...อยู่อย่างหนึ่งว่า
หากเป็นสีแห่งมิตรภาพที่แท้จริง..จะไม่มีการเปลี่ยนแปลง
ขอให้เธอจงคงไว้....ซึ่งสีแห่งมิตรภาพในเริ่มแรก..อย่านำสีอื่นมาตกแต่ง
อย่าฝืน......ให้ใบแห่งมิตรภาพนั้นต้องบอบช้ำเลย...ฉันขอล่ะ
เธอจะแต้มสีอื่นใด...ลงใจมิตรภาพนี้..ไม่มีข้อขัด-ค้าน สำหรับฉัน
แต่ขอเถอะนะ...ไม่ว่าเธอจะแฝงเคลือบไปด้วยสีแห่งความผูกพันใดก้อตามนะ
หากฉันไม่ยินดีในการเปลี่ยนนั้น ขอนะจ๊ะ
อย่าได้ทำการเปลี่ยนสีนั้นเลย...เพราะมันไม่กลมกลืน
หน้าส่วนตัว
1332
