
ครวญ
จำจากนางมิ่งน้อง เรียมขวัญ กานดา
ดังไป่มีตะวัน ส่องหล้า
ขอนวลอย่าคิดผัน แปรเปลี่ยน ฤาทัย
จำห่างเรียมกานต์ หลั่งน้ำตาริน